Sadzarka do ziemniaków Unia Group KORA 2W
ID CRM: 523905
- ilość rzędów 2
- pojemność zbiornika 400 kg
- obsypnik talerzowy
4 dostępnych ofert
ID CRM: 523905
- ilość rzędów 2
- pojemność zbiornika 400 kg
- obsypnik talerzowy
ID CRM: 426804
sadzarka do ziemniaków 4 rzędy
fabrycznie nowa z gwarancją
rok produkcji 2018 - aktracyjna cena
Sadzarka POLA 4 Remprodex
rok produkcji: 2018
fabrycznie nowa z gwarancją
Sadzarka do warzyw PATRYK-2 model SAK rok produkcji: 2007 r - rok produkcji 2007 r - 4- rzędowy - stan BDB
Sadzarka do ziemniaków holenderska rok produkcji: n/n - sadzarka strukturalna dwurzędowa produkcji holenderskiej - przystosowana też do sadzeniaków podkiełkowanych - posiada pomost - zasyp jeden BB - posiada zaprawiarkę - redlice talerzowe - rozstaw 0,75 m
Sadzarki do ziemniaków to specjalistyczne maszyny rolnicze przeznaczone do mechanicznego i możliwie równomiernego umieszczania sadzeniaków w glebie. Ich zadaniem jest zachowanie właściwego rozstawu bulw w rzędzie, odpowiedniej głębokości sadzenia oraz stabilnego rozstawu między rzędami. W zależności od konstrukcji sadzarka może jednocześnie przygotowywać bruzdę, podawać sadzeniaki, aplikować nawóz, zaprawę lub inne dopuszczone środki oraz formować redlinę.
W nowoczesnej uprawie ziemniaka dokładność sadzenia ma bezpośredni wpływ na późniejszą organizację prac. Równomierne rozmieszczenie bulw ułatwia pielęgnację międzyrzędzi, obredlanie, ochronę roślin i mechaniczny zbiór. Dlatego przy wyborze sadzarki do ziemniaków należy analizować znacznie więcej niż liczbę rzędów.
Najważniejsze są konstrukcja aparatu sadzącego, rozstaw rzędów, regulacja odstępu pomiędzy sadzeniakami, pojemność zbiornika, jakość redlic, system formowania redlin, prędkość robocza, sposób napędu oraz możliwości posiadanego ciągnika.
Sadzarka do ziemniaków to maszyna pobierająca bulwy ze zbiornika i umieszczająca je w przygotowanej bruździe w odpowiednich odstępach.
Typowy cykl pracy obejmuje:
wykonanie bruzdy,
pobranie sadzeniaka,
transport bulwy przez aparat sadzący,
umieszczenie jej w glebie,
przykrycie ziemią,
uformowanie redliny.
W bardziej rozbudowanych maszynach podczas tego samego przejazdu można dodatkowo wykonywać nawożenie lub inne operacje.
Zbyt małe odstępy mogą prowadzić do nadmiernego zagęszczenia roślin.
Zbyt duże odstępy powodują natomiast niewykorzystanie powierzchni.
Równomierna obsada ułatwia także późniejsze:
obredlanie,
ochronę,
zbiór kombajnem.
Sadzarka do ziemniaków 2-rzędowa jest popularnym rozwiązaniem dla mniejszych i średnich gospodarstw.
Jej zalety to:
prosta konstrukcja,
dobra zwrotność,
stosunkowo niewielka masa,
umiarkowane wymagania wobec ciągnika.
Może dobrze sprawdzać się również na małych i nieregularnych działkach.
Sadzarka 4-rzędowa umożliwia obsadzenie dwukrotnie większej liczby rzędów podczas jednego przejazdu niż typowa konstrukcja dwurzędowa.
Może znacząco zwiększyć wydajność przy większym areale.
Trzeba jednak uwzględnić:
większą masę,
większy zbiornik,
większe zapotrzebowanie na udźwig,
większą szerokość transportową.
Wybór powinien zależeć od:
powierzchni uprawy,
kształtu pól,
wielkości ciągnika,
czasu przeznaczonego na sadzenie.
Największa liczba rzędów nie zawsze daje najlepszy efekt ekonomiczny.
To jeden z podstawowych parametrów sadzarki.
Powinien być zgodny z technologią stosowaną w gospodarstwie oraz późniejszymi maszynami.
Popularny jest rozstaw około 75 cm, ale konkretna wartość powinna być zgodna z całym systemem produkcji.
Musi odpowiadać późniejszym maszynom do:
pielęgnacji,
ochrony,
formowania redlin,
zbioru.
Nieprawidłowe dopasowanie może powodować problemy podczas całego sezonu.
Poza rozstawem międzyrzędzi ważny jest również odstęp pomiędzy kolejnymi sadzeniakami.
Wpływa on na:
obsadę,
dostęp do światła,
przestrzeń rozwoju roślin.
Może być wykonywana poprzez zmianę:
przełożenia,
prędkości aparatu sadzącego,
ustawień elektronicznych.
Zakres zależy od konkretnego modelu.
To najważniejszy zespół roboczy maszyny.
Jego zadaniem jest pojedyncze pobieranie sadzeniaków i odkładanie ich w bruździe.
Jednym z popularnych rozwiązań jest system z kubkami zamontowanymi na taśmie lub łańcuchu.
Kubki pobierają bulwy ze zbiornika i przenoszą je w kierunku redlicy.
Powinny być dopasowane do wielkości sadzeniaków.
Zbyt mały kubek może nie pobierać dużych bulw.
Zbyt duży może zwiększać ryzyko pobierania dwóch sztuk jednocześnie.
Występuje wtedy, gdy aparat odkłada dwie bulwy w jednym miejscu.
Może powodować nieprawidłową obsadę.
Powstają, gdy aparat nie pobierze sadzeniaka.
Duża liczba braków może obniżać wykorzystanie powierzchni.
W maszynach mogą występować elementy usuwające nadmiar sadzeniaków z kubków.
Ich regulacja ma duże znaczenie dla dokładności.
W używanej maszynie należy sprawdzić:
pęknięcia,
wydłużenie,
zużycie,
kompletność kubków.
Jeżeli maszyna wykorzystuje łańcuch, trzeba sprawdzić jego napięcie i stan ogniw.
Pojemność zbiornika wpływa bezpośrednio na częstotliwość załadunku.
Mniejszy zbiornik oznacza:
mniejszą masę maszyny,
częstsze postoje.
Większy daje:
wyższą wydajność logistyczną,
większe wymagania wobec ciągnika.
Duży zbiornik jest szczególnie przydatny na długich polach.
Na niewielkich działkach korzyść może być mniejsza.
Może być wykonywany:
ręcznie,
z worków lub big-bagów,
za pomocą podnośnika,
urządzeniem załadowczym.
Sposób zależy od konstrukcji.
Ma duże znaczenie dla wygody operatora.
Wysoki zbiornik może wymagać odpowiedniego sprzętu do załadunku.
Powinno umożliwiać równomierne przemieszczanie sadzeniaków w kierunku aparatu.
Nie może powodować nadmiernych uszkodzeń bulw.
Bulwy nie powinny być niepotrzebnie:
obijane,
przecinane,
zgniatane.
Ma to szczególne znaczenie w materiale kwalifikowanym.
Otwiera bruzdę, w której zostanie umieszczony sadzeniak.
Jej głębokość musi być stabilna.
Może być realizowana przez:
koła kopiujące,
regulację zawieszenia,
mechanizmy sekcji.
Nierówne umieszczenie bulw może prowadzić do:
nierównych wschodów,
różnego tempa rozwoju.
Po umieszczeniu bulwy gleba musi ją przykryć.
Sadzarka może wykorzystywać:
obsypniki,
talerze,
specjalne osłony formujące.
Niektóre technologie pozwalają od razu uformować znaczną część finalnej redliny.
W innych gospodarstwach pełne obredlanie wykonuje się później.
Mogą przesuwać glebę z boków w kierunku rzędu.
Ich kąt i głębokość powinny być odpowiednio ustawione.
To inny sposób formowania gleby wokół sadzeniaka.
Wybór zależy od konstrukcji i rodzaju gleby.
Może ograniczyć liczbę osobnych operacji.
Najlepsze rozwiązanie zależy jednak od technologii stosowanej w gospodarstwie.
Część sadzarek może być wyposażona w aplikator nawozu.
Pozwala to umieścić nawóz w odpowiednim miejscu podczas sadzenia.
Może znajdować się na maszynie lub współpracować z zewnętrznym podsiewaczem.
Powinien zapewniać możliwie równomierne dawkowanie.
Nawóz nie powinien trafiać przypadkowo bezpośrednio na sadzeniak, jeśli zastosowany system i zalecenia tego nie przewidują.
Niektóre maszyny mogą umożliwiać aplikację dopuszczonych preparatów na sadzeniaki lub w pobliżu bruzdy.
Zakres zastosowania zależy od wyposażenia i obowiązujących zaleceń.
Może dodatkowo aplikować określony materiał granulowany podczas sadzenia.
Aparat sadzący może być napędzany:
od koła jezdnego,
mechanicznie,
hydraulicznie,
elektrycznie.
Jest prostym i popularnym rozwiązaniem.
Prędkość aparatu jest wtedy związana z ruchem maszyny.
Może umożliwiać bardziej elastyczne sterowanie.
Wymaga odpowiedniego układu hydraulicznego ciągnika.
W nowoczesnych maszynach umożliwia precyzyjne sterowanie sekcjami.
W zaawansowanych sadzarkach może umożliwiać automatyczne wyłączanie poszczególnych rzędów.
Może ograniczać podwójne sadzenie na klinach i uwrociach.
Integracja z nawigacją może poprawić:
prowadzenie rzędów,
zgodność przejazdów,
pracę sekcji.
W bardziej rozbudowanych maszynach może pozwalać na sterowanie funkcjami z terminala ciągnika.
Mogą monitorować przepływ sadzeniaków.
Operator może otrzymać informację o:
braku bulwy,
zatorze,
problemie w sekcji.
Zbyt wysoka prędkość może pogarszać dokładność sadzenia.
Powinna być dostosowana do:
aparatu,
wielkości bulw,
warunków gleby.
Jednorodny materiał znacznie ułatwia pracę aparatu sadzącego.
Duże różnice wielkości mogą powodować:
puste miejsca,
podwójne sadzenie.
Przed sadzeniem warto zapewnić możliwie jednorodny materiał.
Ułatwia to dopasowanie kubków.
Długie lub kruche kiełki mogą być uszkadzane podczas mechanicznego transportu.
Sadzarka powinna możliwie delikatnie traktować materiał.
Może być łatwiejsza do formowania redlin.
Trzeba jednak odpowiednio ustawić głębokość.
Może wymagać lepszego przygotowania przed sadzeniem.
Nadmierne bryły mogą pogarszać jakość redlin.
Równa i dobrze przygotowana powierzchnia ułatwia utrzymanie stałej głębokości.
Przy wyborze trzeba uwzględnić:
moc,
udźwig,
hydraulikę,
kategorię TUZ.
Jest szczególnie ważny przy dużej maszynie z pełnym zbiornikiem.
Może być potrzebny do zachowania odpowiedniej sterowności.
Nie powinna być jedynym parametrem.
Sadzarka nie musi mieć ogromnego zapotrzebowania na moc, ale może być bardzo ciężka po napełnieniu.
Może obsługiwać:
składanie,
napęd,
aplikatory,
funkcje dodatkowe.
Część sadzarek może go nie potrzebować do podstawowego aparatu sadzącego.
Zależy to od konkretnej konstrukcji.
Montowana bezpośrednio na TUZ.
Może być:
zwrotna,
kompaktowa.
Duże maszyny mogą przenosić część masy na własne koła.
Zmniejsza to wymagania dotyczące udźwigu.
Dobrze może sprawdzić się:
2-rzędowa,
prosta mechaniczna,
z umiarkowanym zbiornikiem.
Ważne będą:
4 lub więcej rzędów,
duży zbiornik,
precyzyjne sterowanie,
dodatkowe aplikatory.
Powinna być:
wydajna,
łatwa w regulacji,
dostosowana do różnych rozmiarów sadzeniaków.
Zależy od:
liczby rzędów,
prędkości,
wielkości pola,
czasu załadunku.
Używana sadzarka do ziemniaków może być bardzo opłacalnym zakupem.
Kluczowe jest jednak sprawdzenie całego aparatu sadzącego.
Najważniejsze są:
rama,
zbiornik,
aparat sadzący,
kubki,
taśmy lub łańcuchy,
redlice,
elementy formujące.
Powinna być:
prosta,
bez pęknięć,
bez poważnej korozji.
Należy sprawdzić:
spawy,
korozję,
mocowania.
Warto obrócić go przez pełny cykl.
Kubki powinny być:
kompletne,
prawidłowo ustawione,
niepopękane.
Nie powinna być:
sparciała,
pęknięta,
nierówno naciągnięta.
Należy sprawdzić:
wydłużenie,
napięcie,
stan kół zębatych.
Zużyte zęby mogą pogarszać pracę łańcucha.
Powinny mieć:
równomierne zużycie,
prawidłowy kształt.
Należy sprawdzić:
łożyska,
zużycie,
regulację.
Nie powinny być:
mocno skrzywione,
popękane.
Należy sprawdzić:
opony,
łożyska,
regulację.
Powinny pracować:
płynnie,
bez nadmiernego luzu.
Trzeba skontrolować:
luzy,
hałas,
stan smarowania.
Jeśli występuje, należy sprawdzić:
przewody,
siłowniki,
silniki hydrauliczne.
W nowoczesnej sadzarce należy przetestować:
terminal,
czujniki,
sterowanie sekcjami.
Powinny prawidłowo wykrywać przepływ materiału.
Trzeba sprawdzić:
zbiornik,
aparaty dozujące,
przewody.
Należy zweryfikować:
pompę,
dysze,
przewody.
Nie powinny mieć:
pęknięć,
nadmiernych luzów.
Najlepszym testem jest praca z sadzeniakami.
Pozwala sprawdzić:
pobieranie,
puste miejsca,
podwójne sadzenie,
pracę redlic.
Można obrócić aparat i obserwować kubki.
Nie zastępuje to jednak testu w glebie.
Warto sprawdzić:
instrukcję,
dane techniczne,
dostępność części.
Szczególnie ważne są:
kubki,
taśmy,
łańcuchy,
redlice,
łożyska.
Nowa daje:
gwarancję,
nowe aparaty sadzące,
możliwość konfiguracji.
Używana może znacząco ograniczyć koszt zakupu.
Najpierw określ:
areał,
rozstaw rzędów,
ciągnik,
pożądaną wydajność.
Następnie porównaj:
liczbę rzędów,
aparat sadzący,
zbiornik,
aplikatory,
formowanie redlin.
To maszyna służąca do mechanicznego rozmieszczania sadzeniaków w glebie.
Pobiera bulwy ze zbiornika, transportuje je do redlicy i odkłada w bruździe.
Maszyna sadząca dwa rzędy podczas jednego przejazdu.
Maszyna obsługująca jednocześnie cztery rzędy.
Dwa sprawdzają się w mniejszych gospodarstwach, cztery zapewniają większą wydajność.
Taki, który jest zgodny z całą technologią produkcji w gospodarstwie.
Tak, ale należy sprawdzić wymagania konkretnej technologii.
W części maszyn zakres regulacji jest ograniczony konstrukcyjnie.
Poprzez przełożenie lub ustawienia aparatu sadzącego.
System, w którym kubki pobierają pojedyncze sadzeniaki.
Tak.
Może wzrosnąć ryzyko pobierania dwóch bulw.
Mogą nie pobierać dużych sadzeniaków.
Umieszczenie dwóch bulw bardzo blisko siebie.
Brak bulwy w miejscu, w którym powinna zostać posadzona.
Stosując równy materiał i prawidłowo regulując aparat.
Jednorodna wielkość poprawia dokładność sadzenia.
Zgodnie z technologią, glebą i materiałem sadzeniowym.
Za pomocą redlic, kół kopiujących lub regulacji sekcji.
Element otwierający bruzdę.
Do przykrycia bulwy i formowania redliny.
Tak, zależnie od konstrukcji.
Może ograniczyć liczbę kolejnych operacji.
Tak, jeśli ma odpowiedni aplikator.
Umieszczanie nawozu podczas tego samego przejazdu co sadzenie.
Zależy od technologii i zaleceń dla konkretnego nawozu.
Niektóre modele tak.
Urządzenie dozujące określony materiał granulowany.
Zależnie od areału, liczby rzędów i sposobu załadunku.
Nie, zwiększa również masę maszyny.
Zależy od konstrukcji – ręcznie, big-bagiem lub urządzeniem załadowczym.
Tak, szczególnie przy dużych zbiornikach.
Taka, która pozwala zachować prawidłową dokładność sadzenia.
Zbyt duża prędkość może zwiększać liczbę błędów.
Koło jezdne, mechanika, hydraulika lub napęd elektryczny.
Nie każda.
Zależy od wyposażenia.
Nowoczesne modele mogą.
Sterowanie funkcjami z terminala ciągnika.
Tak.
Pomaga prowadzić równe rzędy i może współpracować ze sterowaniem sekcjami.
Automatyczne wyłączanie rzędów tam, gdzie sadzenie już wykonano.
Może być szczególnie przydatna na klinach.
Należy uwzględnić moc, udźwig, hydraulikę i masę maszyny.
Nie.
Udźwig tylnego TUZ.
Przy ciężkiej sadzarce może być wymagany.
Ramę, zbiornik, aparat sadzący, kubki, taśmy, redlice i łożyska.
Obrócić cały układ i obserwować pracę wszystkich kubków.
Ocenić pęknięcia, napięcie i stan połączeń.
Ocenić wydłużenie, napięcie i stan ogniw.
Powinny być kompletne i niepopękane.
Tak, będzie powodował braki podczas sadzenia.
Ocenić kształt i stopień zużycia.
Skontrolować łożyska i regulację.
Ocenić luzy, hałas i stan smarowania.
Uruchomić wszystkie funkcje.
Przetestować terminal i czujniki.
Wykonać próbę dawkowania.
Nie.
Stan aparatu sadzącego i elementów roboczych.
Tak, jeśli aparat sadzący i rama są w dobrym stanie.
Nowa oferuje gwarancję, używana może znacząco ograniczyć koszt inwestycji.
Najczęściej prosta maszyna dwurzędowa.
Dwurzędowa o dużej wydajności albo kompaktowa czterorzędowa, zależnie od areału.
Czterorzędowa lub większa maszyna z dużym zbiornikiem i automatyką.
Wydajna maszyna z szeroką regulacją i dobrym dostępem do części.
Jeżeli technologia uprawy wykorzystuje lokalizowane nawożenie, może ograniczyć liczbę przejazdów.
Przy większym areale i nieregularnych polach może zwiększyć funkcjonalność.
Pomagają szybko wykryć problem w konkretnym rzędzie.
Rozstaw rzędów powinien być zgodny z późniejszym sprzętem do pielęgnacji i zbioru.
Tak, zgodność technologiczna całego zestawu maszyn jest bardzo ważna.
Tak, szczególnie pod względem rozstawu rzędów.
Najpierw określ:
powierzchnię ziemniaków,
rozstaw rzędów,
możliwości ciągnika,
pożądaną wydajność.
Następnie porównaj:
liczbę rzędów,
aparat kubkowy,
zbiornik,
podsiew nawozu,
formowanie redlin,
automatykę.
Największa sadzarka nie zawsze będzie najlepsza. Najważniejsza jest dokładność sadzenia oraz zgodność z całym systemem produkcji ziemniaka w gospodarstwie.
Dobrze dobrane sadzarki do ziemniaków pozwalają utrzymać równą obsadę, prawidłowy rozstaw rzędów i powtarzalną głębokość sadzenia.
Najważniejsze parametry to:
liczba rzędów,
rozstaw międzyrzędzi,
aparat sadzący,
pojemność zbiornika,
regulacja odległości bulw,
system formowania redlin,
wyposażenie dodatkowe.
W przypadku używanej maszyny szczególnie dokładnej kontroli wymagają kubki, taśmy lub łańcuchy, redlice, aparaty dozujące, przekładnie, łożyska i rama.
Niezależnie od tego, czy potrzebna jest sadzarka do ziemniaków 2-rzędowa, sadzarka 4-rzędowa, model z podsiewem nawozu, formowaniem redlin czy używana sadzarka z automatycznym sterowaniem, najlepszym rozwiązaniem będzie maszyna dopasowana do areału, rozstawu technologicznego i posiadanego ciągnika.
Zapoznaj się z dostępnymi sadzarkami do ziemniaków i porównaj liczbę rzędów, rozstaw, pojemność zbiornika, aparat sadzący, regulację głębokości, system nawożenia, elementy formujące redliny oraz stan techniczny. Prawidłowo dobrana maszyna pozwala zwiększyć wydajność sadzenia oraz utrzymać powtarzalną obsadę na całej powierzchni pola.
Używamy niezbędnych plików cookies do prawidłowego działania serwisu. Za Twoją zgodą możemy także korzystać z cookies funkcjonalnych, analitycznych i marketingowych.