Prasa KRONE ROUND PACK MULTI-CUT 1250
ID CRM: 521010
- rotor
- szeroki podbieracz 195 m
- prasa ŁAŃCUCHOWA
- rewers
3 dostępnych ofert
ID CRM: 521010
- rotor
- szeroki podbieracz 195 m
- prasa ŁAŃCUCHOWA
- rewers
- Atrakcyjne formy finansowania,
- rotor docinający z nożami
- szeroki podbieracz 2,0 m
- prasa łańcuchowa
CRM 479644
Prasoowijarki to specjalistyczne maszyny rolnicze łączące w jednym zestawie funkcję prasy zwijającej oraz owijarki do bel. Podczas jednego cyklu roboczego materiał jest zbierany z pokosu, formowany i zagęszczany w okrągłą belę, a następnie przekazywany bezpośrednio do systemu owijającego, który zabezpiecza ją folią przeznaczoną do produkcji sianokiszonki.
Połączenie dwóch maszyn pozwala ograniczyć liczbę oddzielnych operacji wykonywanych na polu. Operator nie musi najpierw prasować całego materiału, a następnie wracać z osobną owijarką po gotowe bele. Dobrze dobrana prasoowijarka pozwala wykonywać prasowanie i owijanie w jednym ciągłym procesie.
Ma to szczególne znaczenie podczas produkcji sianokiszonki, gdzie szybkie odizolowanie sprasowanego materiału od powietrza pomaga stworzyć odpowiednie warunki do zakiszania.
Na rynku dostępne są między innymi prasoowijarki stałokomorowe, półzmiennokomorowe oraz zmiennokomorowe, a poszczególne konstrukcje mogą wykorzystywać walce, pasy, łańcuchy lub kombinację różnych systemów formowania beli.
Przy wyborze prasoowijarki warto porównywać nie tylko średnicę beli i liczbę rolek folii. Duże znaczenie mają również szerokość podbieracza, rotor, liczba noży, gęstość beli, przepustowość, sposób wiązania, konstrukcja owijarki, napinacze folii, hydraulika, automatyzacja oraz wymagania względem ciągnika.
Prasoowijarka jest maszyną łączącą prasę rolującą i owijarkę.
Podstawowy cykl obejmuje:
podbieranie materiału,
transport do komory,
formowanie beli,
zagęszczenie,
związanie beli,
przekazanie jej do owijarki,
owinięcie folią,
odłożenie gotowej beli.
W nowoczesnych konstrukcjach znaczna część tego procesu może przebiegać automatycznie.
Podstawowym zastosowaniem jest produkcja bel sianokiszonki.
Maszyna może zbierać odpowiednio przygotowany pokos, prasować go i niemal natychmiast zabezpieczać folią.
Pozwala to ograniczyć czas pomiędzy uformowaniem beli a jej owinięciem.
Prasa rolująca formuje okrągłą belę.
Prasoowijarka robi to samo, ale dodatkowo posiada zintegrowany system owijania.
Oznacza to, że po zakończeniu prasowania bela nie musi być później podnoszona przez osobną owijarkę.
Owijarka nie prasuje materiału.
Jej zadaniem jest wyłącznie owinięcie wcześniej uformowanej beli.
Prasoowijarka wykonuje obie operacje.
Jest szczególnie interesująca dla gospodarstw:
produkujących dużo sianokiszonki,
wykonujących usługi,
chcących ograniczyć liczbę przejazdów,
pracujących w krótkich oknach pogodowych.
Przy niewielkiej liczbie bel ekonomicznie uzasadniony może być natomiast oddzielny zestaw prasy i owijarki.
Prasoowijarka stałokomorowa wykorzystuje prasę o komorze mającej zasadniczo stałą wielkość.
Maksymalna średnica beli wynika z konstrukcji komory.
Takie maszyny są często projektowane z myślą o intensywnej produkcji sianokiszonki.
Prasoowijarka zmiennokomorowa umożliwia regulację średnicy beli w określonym zakresie.
Daje to większą elastyczność przy pracy z:
sianokiszonką,
sianem,
słomą.
W zależności od potrzeb można produkować mniejsze lub większe bele.
Wybór zależy od struktury produkcji.
Stała komora jest atrakcyjna, jeżeli dominują bele sianokiszonki o jednym typowym rozmiarze.
Zmienna komora daje więcej możliwości, gdy jedna maszyna ma wykonywać:
sianokiszonkę,
siano,
słomę
i potrzebne są różne średnice.
W komorze walcowej belę formuje zespół stalowych walców.
Taka konstrukcja może dobrze sprawdzać się w wilgotnym materiale.
W przypadku maszyny używanej trzeba dokładnie kontrolować:
walce,
łożyska,
napęd.
System pasowy jest najczęściej kojarzony z komorą zmienną.
Pasy otaczają rosnącą belę i pozwalają regulować jej średnicę.
Przy zakupie używanej prasoowijarki należy sprawdzić:
pęknięcia pasów,
ich łączenia,
nierównomierne zużycie,
prawidłowe prowadzenie.
W części maszyn materiał obracany jest przez łańcuchy wyposażone w poprzeczne listwy.
W takim systemie szczególnej kontroli wymagają:
łańcuchy,
listwy,
koła zębate,
napinacze.
Komora odpowiada za formowanie okrągłej beli.
Jej konstrukcja wpływa między innymi na:
sposób rozpoczęcia rdzenia,
maksymalną średnicę,
zgniot,
przepustowość.
W zależności od maszyny może być stała lub regulowana.
Przy sianokiszonce warto pamiętać, że zwiększenie średnicy może znacząco zwiększyć:
objętość,
masę beli,
wymagania wobec transferu i owijarki.
Określenie najczęściej oznacza belę około 120 cm szerokości i 120 cm średnicy.
Rzeczywiste wartości zależą od modelu.
Nie można podać jednej prawidłowej wartości.
Masa zależy między innymi od:
średnicy,
wilgotności,
materiału,
stopnia zgniotu.
Dlatego dwie bele o tych samych wymiarach mogą znacząco różnić się ciężarem.
Zgniot określa stopień zagęszczenia materiału.
W produkcji sianokiszonki gęsta i równomierna bela jest bardzo ważna, ponieważ pomaga ograniczać ilość powietrza wewnątrz materiału.
Nie zawsze.
Ustawienie musi być dostosowane do:
materiału,
wilgotności,
ciągnika,
konstrukcji maszyny.
Zbyt wysokie obciążenie może zwiększać zapotrzebowanie mocy.
Dobra bela powinna być:
cylindryczna,
zwarta,
równomiernie napełniona.
Ma to znaczenie nie tylko podczas magazynowania, ale również podczas późniejszego owijania.
Podbieracz zbiera materiał z pokosu i przekazuje go do dalszych elementów maszyny.
Jego szerokość wpływa na komfort pracy przy szerokich i nieregularnych pokosach.
Pozwala łatwiej zebrać cały materiał bez konieczności bardzo precyzyjnego prowadzenia ciągnika.
Jest szczególnie przydatny przy wysokiej wydajności.
Powinny być:
kompletne,
proste,
prawidłowo osadzone.
Zużyte lub brakujące palce ograniczają skuteczność zbioru.
Pomagają prowadzić podbieracz nad powierzchnią pola i ograniczać kontakt palców z ziemią.
Rotor podający przejmuje materiał z podbieracza i wprowadza go do komory.
Jest szczególnie istotny w maszynach o wysokiej przepustowości.
Rotor pozwala na:
płynne podawanie,
równomierne rozprowadzenie,
współpracę z systemem tnącym.
Zwiększa jednak wymagania energetyczne.
W maszynach przeznaczonych do sianokiszonki często stosuje się system tnący.
Noże przecinają materiał przed wejściem do komory.
Krótszy materiał może:
łatwiej się zagęszczać,
być wygodniejszy przy zadawaniu paszy,
łatwiej rozdzielać się po otwarciu beli.
Większa liczba może pozwalać uzyskać krótszą teoretyczną długość cięcia.
Nie jest jednak samodzielnym wskaźnikiem jakości maszyny.
Liczą się również:
rotor,
rozstaw noży,
ich geometria.
W wielu prasach operator może zmieniać liczbę aktywnych noży.
Pozwala to dopasować długość materiału oraz wymagania mocy.
Każdy nóż powinien być odpowiednio chroniony przed uszkodzeniem po trafieniu na kamień lub inne ciało obce.
Zator w rotorze może przerwać pracę.
Opuszczana podłoga pozwala zwiększyć przestrzeń przepływu i łatwiej usunąć nadmiar materiału.
Przy intensywnej pracy jest to bardzo przydatne rozwiązanie.
Zanim bela zostanie przekazana do owijarki, jej kształt musi zostać ustabilizowany.
W zależności od maszyny może służyć do tego:
siatka,
folia.
Siatka obejmuje powierzchnię gotowej beli i stabilizuje ją przed przekazaniem na owijarkę.
Liczba owinięć powinna odpowiadać materiałowi i ustawieniom maszyny.
Niektóre nowoczesne prasoowijarki umożliwiają wiązanie beli folią zamiast siatki.
Rozwiązanie może być szczególnie interesujące przy sianokiszonce.
To jeden z najważniejszych etapów pracy prasoowijarki.
Gotowa bela musi zostać:
bezpiecznie odebrana,
przetransportowana,
prawidłowo ułożona w strefie owijania.
Proces powinien odbywać się bez uszkodzenia kształtu beli.
Na nierównym lub pochyłym terenie bardzo ważne jest stabilne prowadzenie beli.
Niektóre konstrukcje posiadają rozwiązania zapobiegające jej przypadkowemu przesunięciu.
Po przekazaniu beli rozpoczyna się owijanie.
System może wykorzystywać:
obracający się stół,
ramiona owijające,
inne rozwiązania producenta.
W wielu nowoczesnych kombinacjach wokół beli obracają się ramiona z napinaczami folii.
Pozwala to szybko nakładać kolejne warstwy.
Zastosowanie dwóch rolek pozwala zwiększyć prędkość owijania.
Jest to szczególnie ważne w maszynach o wysokiej wydajności.
Jego zadaniem jest rozciągnięcie folii przed nałożeniem jej na belę.
Prawidłowa praca napinacza wpływa na:
zużycie folii,
szczelność,
jakość owinięcia.
Folia jest rozciągana przed nałożeniem.
Właściwy stopień powinien wynikać ze specyfikacji:
folii,
owijarki.
Nieprawidłowe działanie napinacza może pogorszyć jakość owinięcia.
Nie powinna być dobierana przypadkowo.
Zależy między innymi od:
materiału,
warunków przechowywania,
jakości folii,
zaleceń producenta.
Kolejne pasy muszą odpowiednio nachodzić na siebie.
Nierównomierna zakładka może powodować miejsca o słabszym zabezpieczeniu.
Nowoczesne maszyny mogą monitorować pracę rolek folii.
Jeżeli jedna z nich się skończy lub zerwie, system może ostrzec operatora.
W zależności od konstrukcji brak folii może powodować:
ostrzeżenie,
zmianę trybu,
zatrzymanie cyklu.
Duża liczba bel oznacza wysokie zużycie folii.
Zapas rolek przewożony na maszynie ogranicza konieczność powrotu do gospodarstwa.
Po zakończeniu owijania folia musi być:
przytrzymana,
odcięta.
Mechanizm noża i uchwytu powinien działać pewnie przy każdym cyklu.
Po zakończeniu owijania bela jest odkładana na pole.
Może być odkładana:
na podstawie,
na boku,
w innej pozycji zależnie od wyposażenia.
Niektóre maszyny mogą posiadać urządzenie obracające belę przed odłożeniem.
Może to ograniczać ryzyko uszkodzenia bardziej wrażliwej powierzchni.
Jej zadaniem jest ograniczenie dostępu powietrza.
Uszkodzenie powłoki może prowadzić do:
dopływu tlenu,
pogorszenia procesu zakiszania,
strat paszy.
Materiał zawierający twarde łodygi lub wystające elementy może zwiększać ryzyko przebicia.
Dlatego prawidłowy kształt beli i dobór folii mają duże znaczenie.
Po prawidłowym owinięciu wewnątrz beli powstają warunki do fermentacji beztlenowej.
Jakość końcowa zależy jednak nie tylko od prasoowijarki.
Istotne są także:
termin koszenia,
podsuszenie,
czystość materiału,
szczelność folii,
magazynowanie.
W przypadku sianokiszonki korzystne jest możliwie szybkie zabezpieczenie materiału.
Jedną z największych zalet prasoowijarki jest to, że oba procesy odbywają się praktycznie w ramach jednego cyklu.
Wiele modeli może pracować również bez owijania.
Zakres funkcji zależy od konstrukcji.
Przy zakupie warto sprawdzić, czy owijarkę można:
wyłączyć,
pominąć w cyklu.
Dla gospodarstwa wykonującego zarówno sianokiszonkę, jak i suche bele, możliwość pracy w kilku trybach jest bardzo ważna.
Firma usługowa potrzebuje przede wszystkim:
wysokiej przepustowości,
szybkiego transferu,
wydajnego owijania,
niezawodności.
Istotna jest także możliwość szybkiej zmiany ustawień pomiędzy gospodarstwami.
Nie należy oceniać jej wyłącznie liczbą bel na godzinę.
Znaczenie ma cały cykl:
napełnianie,
wiązanie,
transfer,
owijanie,
wyrzut.
Jeśli jeden etap jest wyraźnie wolniejszy od pozostałych, może ograniczać wydajność całej maszyny.
W zaawansowanych konstrukcjach możliwe jest formowanie kolejnej beli, podczas gdy poprzednia jest już owijana.
Pozwala to znacznie zwiększyć przepustowość zestawu.
Sterownik może automatycznie zarządzać:
rozpoczęciem wiązania,
transferem,
owijaniem,
cięciem folii,
odkładaniem.
Operator może wtedy skupić się głównie na prowadzeniu po pokosie.
Może prezentować:
średnicę beli,
zgniot,
stan napełnienia,
liczbę warstw folii,
liczbę bel,
stan rolek.
Część nowoczesnych prasoowijarek może współpracować ze standardem ISOBUS.
Pozwala to obsługiwać maszynę z kompatybilnego terminala w ciągniku.
Kamera może pomagać obserwować:
transfer,
owijarkę,
odkładanie beli.
Jest przydatna szczególnie w dużych kombinacjach.
Nie ma jednego uniwersalnego przelicznika.
Zapotrzebowanie zależy od:
typu komory,
rotora,
liczby noży,
zgniotu,
terenu,
wydajności.
Podstawą powinny być zalecenia producenta konkretnego modelu.
Niektóre mniejsze konstrukcje mogą mieć wymagania pozwalające na współpracę z ciągnikiem tej klasy.
Nie można jednak przyjmować tego dla każdej maszyny.
Ta klasa ciągnika może współpracować z wieloma maszynami, ale przy intensywnym cięciu i pracy na wzniesieniach potrzebny może być większy zapas.
Większa moc zwiększa możliwości przy:
ciężkich pokosach,
aktywnych nożach,
wysokim zgniocie,
trudnym terenie.
Sama moc nadal nie wystarcza do prawidłowego doboru.
Prasoowijarka jest znacznie cięższa od samej prasy.
Szczególnie istotne są:
stabilność,
hamowanie,
praca na pochyłościach.
Prasoowijarka wykorzystuje hydraulikę do wielu funkcji.
W zależności od konstrukcji mogą to być:
podbieracz,
noże,
klapa,
transfer,
owijarka.
Przed zakupem należy porównać wymagany przepływ i liczbę przyłączy.
Napęd główny zazwyczaj pochodzi z WOM.
Wymaganą prędkość należy sprawdzić w danych konkretnego modelu.
Duża masa zestawu oznacza, że sprawny układ hamulcowy jest szczególnie ważny podczas transportu oraz pracy w trudnym terenie.
Powinny mieć:
odpowiednią nośność,
równomierne zużycie,
prawidłowe ciśnienie.
Używana prasoowijarka może być bardzo atrakcyjnym zakupem, ponieważ nowa maszyna tej klasy stanowi dużą inwestycję.
Trzeba jednak pamiętać, że kupujący ocenia jednocześnie dwie skomplikowane maszyny:
prasę,
owijarkę.
Najważniejsze są:
podbieracz,
rotor,
noże,
komora,
napęd,
transfer beli,
owijarka,
napinacze folii,
elektronika.
Należy sprawdzić:
palce,
listwy,
łożyska,
koła kopiujące.
Powinien być:
prosty,
kompletny,
bez uszkodzeń.
Warto sprawdzić luzy i stan łożysk.
Trzeba ocenić:
ostrość,
kompletność,
zabezpieczenia,
mechanizm włączania.
Należy skontrolować:
powierzchnie walców,
łożyska,
spawy,
napęd.
Sprawdzenia wymagają:
wszystkie pasy,
łączenia,
prowadzenie,
rolki.
W systemach wykorzystujących łańcuchy należy ocenić:
wydłużenie,
napinacze,
koła zębate.
W prasoowijarce znajduje się ich wiele.
Nadmierny hałas, luz lub wysoka temperatura mogą świadczyć o zużyciu.
Powinien płynnie przejmować belę z komory.
Należy przeprowadzić kilka rzeczywistych cykli.
Warto skontrolować:
ramiona,
rolki,
stół,
napęd,
czujniki.
To bardzo ważny element.
Należy sprawdzić:
rolki,
łożyska,
czystość,
równomierność naciągu.
Powinien pewnie:
przytrzymywać,
odcinać folię.
Tę funkcję trzeba przetestować wielokrotnie.
Jeżeli maszyna go posiada, powinien prawidłowo wykrywać brak materiału.
Należy sprawdzić:
zawiasy,
siłowniki,
zamki,
luzy.
Nie powinny wykazywać widocznych wycieków.
Kontroli wymagają:
przetarcia,
wybrzuszenia,
pęknięcia.
Należy uruchomić wszystkie dostępne funkcje.
Trzeba sprawdzić:
terminal,
czujniki,
okablowanie,
komunikaty błędów.
Może dawać dodatkową informację o historii użytkowania.
Nie powinien być traktowany jako jedyny wskaźnik zużycia.
Jeżeli sterownik rozróżnia cykle, warto sprawdzić również wykorzystanie samej owijarki.
Prasoowijarka jest ciężką konstrukcją.
Należy szukać:
pęknięć,
odkształceń,
napraw spawalniczych.
Kontroli wymagają:
piasty,
łożyska,
mocowania.
Powinny działać skutecznie i równomiernie.
Zużyte opony mogą znacząco zwiększyć koszt przygotowania maszyny do sezonu.
Jeśli to możliwe, używaną prasoowijarkę najlepiej sprawdzić podczas rzeczywistej pracy.
Należy wykonać kilka pełnych cykli:
prasowanie,
wiązanie,
transfer,
owijanie,
wyrzut.
Dopiero wtedy można ocenić współpracę wszystkich podzespołów.
Instrukcja obsługi i historia serwisowa zwiększają możliwość prawidłowej oceny maszyny.
Przed zakupem starszego modelu warto sprawdzić dostępność:
pasów,
łańcuchów,
noży,
czujników,
napinaczy,
elementów sterownika.
Nowa maszyna daje:
gwarancję,
możliwość konfiguracji,
nowe elementy eksploatacyjne.
Używana może znacznie ograniczyć koszt inwestycji.
Przy zakupie używanej trzeba jednak uwzględnić potencjalny koszt doprowadzenia do pełnej sprawności zarówno części prasującej, jak i owijającej.
Najpierw należy określić:
liczbę bel sianokiszonki,
rodzaj materiału,
ciągnik,
warunki terenowe.
Następnie można porównywać:
typ komory,
średnicę beli,
rotor,
noże,
system wiązania,
system owijania.
Jeżeli wykonywana jest niewielka liczba bel, zakup rozbudowanej kombinacji może być ekonomicznie trudniejszy do uzasadnienia niż korzystanie z dwóch prostszych maszyn lub usług.
Przy dużej produkcji sianokiszonki istotne są:
wysoka wydajność,
automatyzacja,
szybki transfer,
szybkie owijanie,
możliwość zabrania dużej liczby rolek folii.
W usługach szczególnie ważne będą:
uniwersalność,
duża przepustowość,
niezawodność,
łatwa zmiana ustawień,
dobry dostęp serwisowy.
Jedna maszyna wykonująca dwie operacje może ograniczać potrzebę:
drugiego ciągnika,
drugiego operatora,
dodatkowego przejazdu.
Nie oznacza to jednak automatycznie niższego kosztu w każdym gospodarstwie.
Trzeba uwzględnić:
cenę zakupu,
amortyzację,
liczbę bel,
serwis,
zużycie folii.
Oddzielne maszyny zapewniają większą elastyczność organizacji.
Prasoowijarka może natomiast:
ograniczyć liczbę operacji,
przyspieszyć zabezpieczanie bel,
zmniejszyć zapotrzebowanie na operatorów.
Ostateczny wybór powinien wynikać ze skali pracy.
To maszyna łącząca prasę do okrągłych bel z owijarką do folii.
Przede wszystkim do produkcji sianokiszonki w belach.
Najpierw formuje i zagęszcza belę, a następnie przekazuje ją do systemu owijającego folią.
Nie. Prasoowijarka posiada dodatkowo zintegrowaną owijarkę.
Nie. Owijarka tylko owija już gotową belę.
Między innymi stałokomorowe i zmiennokomorowe.
Maszyna, w której komora prasy formuje zasadniczo jeden określony rozmiar beli.
Maszyna umożliwiająca zmianę średnicy beli w określonym zakresie.
Stała dobrze odpowiada produkcji typowych bel sianokiszonki, a zmienna zapewnia większą elastyczność.
Wiele modeli może prasować słomę bez uruchamiania procesu owijania.
W wielu konstrukcjach tak.
Zależy od maszyny; często można pracować w trybie samego prasowania.
Maszyna wykorzystująca pasy do formowania beli.
Maszyna, której komora wykorzystuje stalowe walce.
Warto zwracać uwagę na zgniot, system podawania, rotor, noże oraz wydajność owijania.
Pozwala uzyskać zwartą belę o mniejszej ilości powietrza pomiędzy warstwami materiału.
Nie. Należy dopasować go do materiału i ciągnika.
Element podający materiał z podbieracza do komory.
Przy dużej wydajności i systemie cięcia jest bardzo przydatny.
Skracają materiał przed wejściem do komory.
Krótszy materiał może być łatwiejszy w późniejszym rozdzielaniu i mieszaniu.
Zależy od oczekiwanej długości cięcia i konkretnej konstrukcji.
W wielu modelach tak.
Mechanizm ułatwiający usunięcie zatoru z okolic rotora.
Przyczyną może być zbyt duży pokos, wysoka prędkość albo nieprawidłowe ustawienie.
Element zbierający materiał z pokosu.
Może ułatwiać zbieranie szerokiego i nieregularnego pokosu.
Pomagają prowadzić podbieracz na odpowiedniej wysokości.
Najczęściej siatką albo – w wybranych konstrukcjach – folią.
Zależy od systemu maszyny i technologii produkcji sianokiszonki.
Aby ustabilizować jej kształt przed transferem.
Za pomocą zintegrowanego układu transferowego.
Sprawny system powinien bezpiecznie kontrolować jej ruch.
Nakłada na belę kolejne warstwy rozciągniętej folii.
Mechanizm rozciągający folię przed jej nałożeniem.
Wpływa na prawidłowe wykorzystanie materiału i jakość owinięcia.
Należy kierować się wymaganiami technologii, producenta folii i maszyny.
Nie należy stosować jej bez potrzeby; liczy się prawidłowa liczba warstw i zakładka.
Nakładanie kolejnego pasa częściowo na poprzedni.
Nowoczesne maszyny mogą ostrzec operatora, ale zależy to od wyposażenia.
Niektóre maszyny mają odpowiednie czujniki.
Zależy od konkretnego modelu i uchwytów zapasowych.
Tak.
Urządzenie ustawiające belę w określonej pozycji po owinięciu.
Może wpływać na ryzyko uszkodzenia folii.
Należy obchodzić się z nią ostrożnie, żeby nie uszkodzić folii.
Najlepiej możliwie szybko; właśnie dlatego połączenie prasy z owijarką jest praktyczne.
Ogranicza czas kontaktu sprasowanego materiału z powietrzem.
Może znacząco ograniczyć liczbę oddzielnych operacji.
W porównaniu z jednoczesną pracą oddzielnej prasy i owijarki może zmniejszyć zapotrzebowanie na drugi zestaw.
Zwykle jest wyraźnie cięższa niż sama prasa.
Tak, szczególnie na pochyłościach.
Zależy od modelu, komory, rotora, noży i warunków.
Dla niektórych konstrukcji może być wystarczające, ale nie jest to uniwersalna wartość.
Do wielu modeli może być odpowiednie, lecz trzeba sprawdzić wymagania producenta.
Nie można ustalić właściwego ciągnika wyłącznie na podstawie mocy. Liczą się też masa, hydraulika i WOM.
Tak.
Między innymi pracy podbieracza, transferu, owijarki i wybranych funkcji prasy.
Tak, główny układ prasowania jest napędzany WOM zgodnie z wymaganiami konkretnego modelu.
Tak, wiele nowoczesnych konstrukcji może być sterowanych przez ISOBUS.
Może prezentować średnicę, zgniot, stan cyklu, owijanie, licznik bel i alarmy.
Tak.
Może ułatwiać obserwację transferu i owijania.
Tak, to jedna z podstawowych zalet zintegrowanej maszyny.
Prasę, owijarkę, transfer, napinacze folii, hydraulikę i elektronikę.
Należy ocenić palce, listwy, łożyska i koła kopiujące.
Sprawdzić zęby, wał, łożyska i napęd.
Powinny być kompletne, ostre i sprawnie zabezpieczone.
Ocenić walce, łożyska i napędy.
Ocenić pęknięcia, łączenia i nierównomierne zużycie.
Ocenić ich wydłużenie i stan kół zębatych.
Wykonać kilka pełnych cykli roboczych.
Sprawdzić ramiona lub stół, napinacze, czujniki i napęd.
Powinny obracać się płynnie i zapewniać równy naciąg.
Najlepiej wykonać kilka kolejnych cykli odcinania.
Jest pomocny, ale nie zastępuje oględzin mechanicznych.
Nie. Dobrze serwisowana prasoowijarka może mieć duży przebieg i nadal być w dobrym stanie.
Nie.
Tak, jeżeli jej stan techniczny odpowiada cenie i planowanemu wykorzystaniu.
Nowa zapewnia gwarancję i możliwość konfiguracji, używana może znacząco obniżyć koszt inwestycji.
Zależy od organizacji gospodarstwa. Prasoowijarka ogranicza liczbę operacji, oddzielne maszyny zapewniają większą elastyczność.
Warto przede wszystkim ocenić, czy liczba wykonywanych bel uzasadnia koszt zakupu kombinacji.
Szczególnie ważne będą wysoka wydajność, automatyzacja i niezawodny system owijania.
Uniwersalna, wydajna i łatwa w obsłudze oraz serwisie.
Najpierw określ:
ile bel wykonujesz rocznie,
jaki materiał prasujesz,
jaki masz ciągnik,
czy wykonujesz także suche bele.
Następnie porównaj:
komorę,
średnicę beli,
rotor,
noże,
system wiązania,
owijarkę.
Jeżeli maszyna ma wykonywać głównie sianokiszonkę o powtarzalnym rozmiarze, bardzo dobrym rozwiązaniem może być prasoowijarka stałokomorowa.
Jeżeli ma również prasować siano i słomę w różnych rozmiarach, warto rozważyć prasoowijarkę zmiennokomorową.
Przy dużej liczbie bel szczególne znaczenie mają szybki transfer oraz możliwość jednoczesnego prasowania następnej beli i owijania poprzedniej.
Dobrze dobrane prasoowijarki pozwalają połączyć dwie kluczowe operacje związane z produkcją sianokiszonki – formowanie beli i zabezpieczenie jej folią – w jednym ciągłym procesie.
Nie należy jednak wybierać maszyny wyłącznie na podstawie ceny czy średnicy beli.
Kluczowe znaczenie mają:
typ komory,
podbieracz,
rotor,
liczba noży,
zgniot,
system wiązania,
szybkość transferu,
system owijający,
wymagania wobec ciągnika.
W przypadku maszyny używanej kontrola powinna obejmować zarówno wszystkie elementy prasy, jak również kompletną owijarkę, napinacze, czujniki, mechanizm transferu i instalację hydrauliczną.
Niezależnie od tego, czy potrzebna jest prasoowijarka stałokomorowa, zmiennokomorowa, pasowa, walcowa, z rotorem, z nożami czy używana prasoowijarka do sianokiszonki, najlepszym wyborem będzie maszyna dopasowana do rzeczywistej liczby bel, rodzaju materiału i parametrów ciągnika.
Zapoznaj się z dostępnymi prasoowijarkami i porównaj rodzaj komory, średnicę beli, podbieracz, rotor, liczbę noży, zgniot, sposób wiązania, system owijania, zapas folii, automatykę i wymagania mocy. Prawidłowo dobrana prasoowijarka może usprawnić cały proces produkcji sianokiszonki i ograniczyć liczbę oddzielnych operacji wykonywanych na polu.
Używamy niezbędnych plików cookies do prawidłowego działania serwisu. Za Twoją zgodą możemy także korzystać z cookies funkcjonalnych, analitycznych i marketingowych.