Kombajn zbożowy Laverda seria 3000 3600
- Silnik 6-cylindrowy o mocy ok 135 KM
- Szerokość hederu 4,2m
- 5 wytrząsaczy
CRM 548870
3 dostępnych ofert
- Silnik 6-cylindrowy o mocy ok 135 KM
- Szerokość hederu 4,2m
- 5 wytrząsaczy
CRM 548870
Kombajn zbożowy LAVERDA 3890 rok produkcji: 1993 - rok produkcji 1993 - przebieg 2810 mth - stan dobry - nowe sita - klimatyzacja po regeneracji - przygotowany do sezonu
Kombajn Laverda 3600 rok produkcji: 1987 r Kombajn zbożowy Lawerda 3600. Cena wywoławcza 42 tyś zł . Rok produkcji 1987 rok produkcji: 1987 r
Laverda to włoska marka szczególnie mocno kojarzona z kombajnami zbożowymi. Na europejskim rynku wtórnym można znaleźć zarówno starsze, stosunkowo proste konstrukcje, jak i bardziej rozwinięte kombajny z rodzin M, REV, LCS oraz późniejsze modele wykorzystujące rozwiązania techniczne wspólne z kombajnami innych marek grupy AGCO.
Używany kombajn Laverda może być interesującym wyborem dla gospodarstwa poszukującego klasycznej maszyny klawiszowej do zbioru zbóż i rzepaku. Przy zakupie szczególnie ważny jest jednak rzeczywisty stan młocarni, przenośnika pochyłego, wytrząsaczy, hedera, sieczkarni słomy, układu jezdnego oraz silnika.
W przypadku kombajnu kilkunasto- lub kilkudziesięcioletniego sam rok produkcji mówi stosunkowo niewiele. Znacznie ważniejsze są motogodziny silnika i młocarni, liczba wykonanych napraw, zużycie elementów roboczych, historia serwisowa oraz sposób przechowywania maszyny poza sezonem.
Laverda jest historycznie związana z zakładem w Breganze we Włoszech.
Marka przez wiele lat specjalizowała się w technice żniwnej, a jej kombajny były oferowane na wielu rynkach europejskich.
W portfolio można znaleźć zarówno prostsze konstrukcje starszych generacji, jak i bardziej zaawansowane modele wyposażone w:
dodatkową separację MCS,
hydrostatyczny układ jazdy,
systemy poziomowania,
duże zbiorniki ziarna,
nowocześniejsze kabiny.
Historia nowszych kombajnów Laverda jest mocno związana z AGCO.
Dlatego w wielu modelach można spotkać podzespoły i rozwiązania występujące również w kombajnach:
Massey Ferguson,
Fendt,
Challenger.
Ma to znaczenie także przy poszukiwaniu części.
Przed zakupem konkretnego egzemplarza warto jednak zawsze posługiwać się numerem seryjnym maszyny, a nie zakładać automatycznej zgodności podzespołów pomiędzy markami.
Seria Laverda M jest szczególnie istotna na rynku wtórnym.
Można spotkać między innymi modele:
M 300,
M 303,
M 304,
M 305,
M 306,
M 310,
M 400,
M 410.
Poszczególne generacje różnią się:
silnikami,
wydajnością,
liczbą wytrząsaczy,
zbiornikami,
wyposażeniem.
Dlatego przy tworzeniu oferty warto zawsze publikować pełne oznaczenie kombajnu.
Laverda M 300 należy do modeli bardzo dobrze rozpoznawalnych na rynku używanym.
Przed zakupem warto szczególnie sprawdzić:
bęben młócący,
klepisko,
MCS,
wytrząsacze,
napędy.
M 303 należy do późniejszej rodziny kombajnów serii M.
Przy oględzinach szczególnie ważne jest sprawdzenie:
silnika,
hydrauliki,
elektroniki,
przenośnika pochyłego.
Model M 304 występował w różnych konfiguracjach.
Przy zakupie należy zweryfikować pełne oznaczenie oraz wyposażenie maszyny.
M 305 reprezentuje większy segment serii.
Większa przepustowość oznacza jednocześnie większe obciążenia:
młocarni,
wytrząsaczy,
napędów,
sieczkarni.
Laverda M 306 jest jednym z modeli często kojarzonych z późniejszym okresem rozwoju serii M.
Przy takim kombajnie warto szczególnie sprawdzić:
godziny silnika,
godziny młocarni,
dodatkowy separator MCS,
stan hedera.
M 310 należy do większych kombajnów Laverda.
Przy zakupie maszyny tej klasy kluczowe są:
przepustowość młocarni,
stan wytrząsaczy,
układ chłodzenia,
podwozie.
Seria M 400 to późniejsze i bardziej rozwinięte konstrukcje.
W używanym egzemplarzu warto przeprowadzić:
diagnostykę elektryczną,
próbę omłotu,
próbę hydrostatu,
kontrolę hydrauliki.
M 410 jest kolejnym reprezentantem większych kombajnów serii M.
Przy maszynie używanej szczególnie ważne jest sprawdzenie układów odpowiadających za wydajność podczas długotrwałej pracy pod obciążeniem.
Starsze serie takie jak 1950 LX czy 1950 MCS nadal można spotkać na rynku.
W takich kombajnach dużym atutem może być prostsza konstrukcja.
Jednocześnie należy dokładnie sprawdzić:
dostępność części,
stan instalacji elektrycznej,
korozję.
Na rynku występują między innymi wersje:
2050 LX,
2050 MCS.
Wersja MCS wykorzystuje dodatkowy system separacji.
Modele 2350 można spotkać w kilku wariantach wyposażenia.
Przed zakupem należy zweryfikować dokładne oznaczenie maszyny.
To kolejne kombajny znane z rynku wtórnego.
W starszej maszynie szczególne znaczenie ma kompleksowa kontrola:
napędów,
łożysk,
przenośników,
wytrząsaczy.
Rodzina REV obejmuje późniejsze konstrukcje producenta.
Na rynku można spotkać między innymi:
REV 200,
205 REV,
225 REV,
255 REV.
LCS to kolejna seria występująca na rynku używanym.
Przy maszynach tej generacji warto dokładnie weryfikować konfigurację młocarni i systemu separacji.
AL4 to jedna z rodzin maszyn przystosowanych do specyficznych warunków terenowych.
Na rynku występują różne wersje, w tym rozwiązania wykorzystujące poziomowanie.
Niektóre modele Laverda występowały w wersjach przeznaczonych do pracy na pochyłościach.
Przy takiej maszynie dodatkowej kontroli wymaga:
układ poziomowania,
hydraulika,
czujniki,
elementy podwozia.
MCS oznacza dodatkowy system separacji materiału po omłocie.
Jego zadaniem jest zwiększenie skuteczności oddzielania ziarna od słomy przed przejściem materiału na wytrząsacze.
Należy ocenić:
stan elementów roboczych,
łożyska,
napęd,
regulację.
To jeden z najważniejszych podzespołów kombajnu.
Należy sprawdzić:
cepy,
wał,
łożyska,
wyważenie.
Powinny być:
kompletne,
podobnie zużyte,
bez poważnych uszkodzeń.
Nierównomierne zużycie może powodować drgania.
Należy sprawdzić:
pręty,
deformacje,
mechanizm regulacji.
Powinna działać płynnie w pełnym zakresie.
Łączy heder z zespołem młócącym.
Należy sprawdzić:
łańcuchy,
listwy,
koła napędowe,
łożyska.
Nie powinny być maksymalnie wyciągnięte na regulacji.
Powinny być:
proste,
kompletne,
pewnie zamocowane.
Heder jest jednym z najważniejszych elementów całego zestawu żniwnego.
Należy sprawdzić:
kosę,
bagnety,
motowidło,
ślimak,
podłogę.
Powinna pracować płynnie bez nadmiernych drgań.
Należy sprawdzić:
kompletność,
ostrość,
mocowanie.
Powinny być kompletne i prawidłowo ustawione względem kosy.
Należy sprawdzić:
ramiona,
palce,
łożyska,
napęd.
Powinien pracować bez bicia.
Należy skontrolować:
łożyska,
palce,
napęd,
powierzchnię ślimaka.
Jeżeli kombajn posiada taki system, należy sprawdzić:
czujniki,
reakcję maszyny,
regulację wysokości.
Warto dokładnie ustalić, czy jest:
dedykowany,
uniwersalny,
kompletny.
Powinny pracować bez mocnych wibracji.
Przy szerokim hederze jest bardzo istotnym elementem wyposażenia.
Należy sprawdzić:
ramę,
oś,
koła,
zaczep,
oświetlenie.
W kombajnie klawiszowym wytrząsacze odpowiadają za końcową separację ziarna ze słomy.
Należy szukać:
pęknięć,
spawów,
luzów,
zużytych łożysk.
Nie musi automatycznie dyskwalifikować maszyny.
Warto jednak ustalić przyczynę uszkodzenia i ocenić jakość naprawy.
Powinny być:
kompletne,
proste,
łatwe do regulacji.
Należy sprawdzić:
stan powierzchni,
mocowania,
układ napędu.
Powinien pracować:
płynnie,
bez drgań,
bez nietypowego hałasu.
Należy sprawdzić:
łańcuch,
łopatki,
koła,
obudowę.
Powinien być sprawdzany w podobny sposób.
Należy obejrzeć:
podłogę,
ślimaki,
miejsca korozji,
mechanizm składania.
Powinien:
rozkładać się płynnie,
nie mieć dużych luzów,
pracować bez nadmiernych drgań.
Należy sprawdzić miejsca najbardziej narażone na ścieranie.
Przy używanym kombajnie należy skontrolować:
rotor,
noże,
przeciwnoże,
łożyska,
napęd.
Powinny mieć podobny stopień zużycia.
Brak noża może powodować niebezpieczne wibracje.
Powinien być dobrze wyważony.
Jeżeli kombajn go posiada, należy sprawdzić:
napęd,
łopatki,
regulację.
Oględziny należy rozpocząć od całkowicie zimnego rozruchu.
Należy obserwować:
czas uruchomienia,
dymienie,
ciśnienie oleju,
temperaturę.
Jest znacznie bardziej miarodajny niż uruchomienie wcześniej rozgrzanej maszyny.
Stałe intensywne dymienie powinno zostać zdiagnozowane.
Kombajn pracuje bardzo często w wysokiej temperaturze i zapyleniu.
Należy sprawdzić:
chłodnicę,
wentylator,
przewody,
płyn.
Powinny być czyste i szczelne.
W wielu kombajnach Laverda stosowany jest hydrostatyczny napęd jazdy.
Należy sprawdzić:
ruszanie,
jazdę pod obciążeniem,
zachowanie po rozgrzaniu.
Jeżeli kombajn traci zdolność jazdy po rozgrzaniu, wymaga to dalszej diagnostyki.
Należy sprawdzić wszystkie zakresy.
Nie powinny:
nadmiernie wyć,
mocno się nagrzewać,
mieć dużych wycieków.
Kombajn wykorzystuje wiele pasów.
Należy sprawdzić:
pęknięcia,
strzępienie,
naprężenie.
Nie powinny mieć:
pęknięć,
dużego zużycia,
luzów.
Należy ocenić:
wydłużenie,
smarowanie,
koła łańcuchowe.
Po dłuższej próbie warto skontrolować temperaturę najważniejszych punktów.
Należy sprawdzić:
zwolnice,
piasty,
most,
wycieki.
Jeżeli występuje, należy sprawdzić jego załączanie i działanie.
Komplet ogumienia kombajnu może stanowić duży wydatek.
Należy ocenić:
bieżnik,
pęknięcia,
wiek,
uszkodzenia boków.
Stan kabiny pomaga ocenić intensywność użytkowania.
Należy sprawdzić:
fotel,
klimatyzację,
terminal,
kontrolki.
Powinna działać przez dłuższy czas, nie tylko przez kilka minut.
W starszej maszynie warto szczególnie sprawdzić:
kostki,
przewody,
bezpieczniki,
naprawy wykonywane poza fabryką.
Jeżeli występują, powinny reagować na zmianę parametrów pracy.
Warto odróżniać:
godziny silnika,
godziny młocarni.
Nie powinny być jedynym kryterium zakupu.
Mogą być szczególnie wartościowym wskaźnikiem realnej eksploatacji zespołów żniwnych.
Warto zapytać o:
wymiany łożysk,
naprawy młocarni,
hydrostat,
remont silnika.
Należy ustalić dokładny zakres wykonanych prac.
Hasło „silnik po remoncie” bez dokumentacji nie daje wystarczającej informacji.
Jeżeli jest możliwa, jest zdecydowanie najlepszą metodą kontroli kombajnu.
Należy obserwować:
jakość omłotu,
czystość ziarna,
straty,
wydajność,
temperaturę podzespołów.
Powinny być oceniane osobno dla:
młocarni,
wytrząsaczy,
sit.
Mogą wynikać z niewłaściwych ustawień lub zużycia elementów młocarni.
Może świadczyć o zbyt agresywnych ustawieniach.
Warto sprawdzić:
stół,
kosy boczne,
uszczelnienie hedera.
Pozwala wykryć:
wibracje,
hałas,
problemy łożysk.
Nie zastępuje jednak próby żniwnej.
Starsze mniejsze modele mogą być interesujące dla gospodarstw o ograniczonym areale.
Należy jednak uwzględnić dostępność serwisu i części.
Seria M oferuje wiele modeli, które mogą odpowiadać gospodarstwom potrzebującym klasycznego kombajnu klawiszowego o większej przepustowości.
Większy heder zwiększa teoretyczną wydajność, ale kombajn musi mieć odpowiednią przepustowość.
Przy szerokim hederze należy uwzględnić wózek transportowy.
Przy zakupie używanego kombajnu warto sprawdzić dostępność części dla konkretnego modelu i numeru seryjnego.
Część komponentów występuje również w maszynach innych marek AGCO, ale nie należy zakładać pełnej zamienności bez weryfikacji numeru katalogowego.
Jest jednym z najważniejszych identyfikatorów kombajnu.
Powinna być:
czytelna,
kompletna,
zgodna z dokumentacją.
Niektóre generacje maszyn wykazują techniczne pokrewieństwo wynikające ze wspólnej produkcji w ramach AGCO.
Nie oznacza to jednak, że każdy element z Massey Ferguson pasuje do Laverda.
Podobna relacja dotyczy kombajnów Fendt produkowanych w zakładzie Breganze.
Przy częściach należy korzystać z numerów katalogowych.
Najważniejsza lista obejmuje:
heder,
przenośnik pochyły,
młocarnię,
MCS,
wytrząsacze,
sita,
sieczkarnię,
silnik,
hydrostat.
Nie powinien przesądzać o zakupie.
Przy kombajnie intensywność pracy może mieć większe znaczenie niż wiek.
Kombajn przechowywany pod dachem może mieć zdecydowanie mniej problemów związanych z:
korozją,
instalacją elektryczną,
pasami.
Laverda jest dziś przede wszystkim ważną marką rynku wtórnego.
Dlatego najważniejsza jest jakość konkretnego egzemplarza oraz możliwość jego późniejszego serwisowania.
Laverda to włoska marka historycznie specjalizująca się w produkcji kombajnów zbożowych.
Marka jest związana z Breganze we Włoszech.
Laverda została przejęta przez grupę AGCO.
Zakład w Breganze pozostaje ważnym centrum produkcji kombajnów AGCO, natomiast przy zakupie używanej maszyny Laverda należy traktować markę przede wszystkim w kontekście rynku wtórnego.
Na rynku spotykane są między innymi M 300, M 303, M 304, M 305, M 306, M 310, M 400, M 410 oraz wcześniejsze serie LX, LCS i REV.
To jeden z dobrze znanych kombajnów serii M.
To późniejszy kombajn serii M wyposażany w rozwiązania poprawiające wydajność omłotu i separacji.
To większy model z rodziny M.
To kombajn należący do późniejszej generacji serii M.
REV to jedna z rodzin kombajnów producenta.
To seria kombajnów zbożowych Laverda spotykana na rynku wtórnym.
MCS to dodatkowy system separacji stosowany w wielu kombajnach Laverda.
Pomaga oddzielić dodatkową ilość ziarna przed przejściem słomy na wytrząsacze.
Należy skontrolować elementy robocze, napęd i łożyska.
Należy sprawdzić heder, przenośnik pochyły, młocarnię, wytrząsacze, silnik i hydrostat.
Należy ocenić cepy, łożyska i wyważenie.
Należy obejrzeć pręty i przetestować regulację.
Należy szukać pęknięć, spawów oraz nadmiernych luzów.
Mogą być sygnałem wcześniejszego uszkodzenia i wymagają dokładnej kontroli.
Należy sprawdzić kosę, bagnety, motowidło, ślimak i podłogę.
Powinna pracować płynnie i mieć kompletne segmenty.
Należy ocenić łożyska, ramiona i palce.
Nie powinien mieć dużego bicia ani ocierać o podłogę.
Należy ocenić łańcuchy, listwy, napinacze i łożyska.
Należy sprawdzić rotor, noże, przeciwnoże i łożyska.
Tak, może powodować wibracje rotora.
Najlepiej rozpocząć od zimnego rozruchu.
Pozwala lepiej ocenić stan silnika i układu paliwowego.
Krótkotrwałe dymienie przy rozruchu nie musi oznaczać usterki, ale intensywne stałe dymienie wymaga diagnostyki.
Należy wykonać dłuższą jazdę i ocenić zachowanie po rozgrzaniu oleju.
Tak, może oznaczać potrzebę kosztownej diagnostyki lub naprawy.
Należy szukać pęknięć, strzępienia i śladów przegrzania.
Należy ocenić ich wydłużenie i zakres pozostałej regulacji.
Po dłuższej pracy warto kontrolować ich temperaturę.
Tak, może wskazywać na zużycie lub problem ze smarowaniem.
Należy obejrzeć podłogę, ślimaki i miejsca podatne na korozję.
Należy wykonać pełny cykl rozłożenia, pracy i złożenia.
Tak, jest to najlepszy sposób sprawdzenia kombajnu.
Jakość omłotu, straty, czystość ziarna, wydajność i temperaturę podzespołów.
Należy sprawdzać ziarno pozostające za kombajnem oraz ustalać, z którego systemu pochodzi.
Odpowiednio wyposażone kombajny mogą pracować w rzepaku.
Zwykle stół do rzepaku i kosy boczne oraz odpowiednie ustawienia maszyny.
Wybrane modele mogą pracować z odpowiednią przystawką i konfiguracją.
Nie. Należy sprawdzić mocowanie, napęd, hydraulikę i kompatybilność z przenośnikiem.
Nie istnieje jedna uniwersalna granica. Ważniejsze są stan maszyny i historia serwisowa.
Oba parametry są istotne, ale godziny młocarni mogą lepiej pokazywać faktyczną intensywność pracy układu żniwnego.
Tak, jeżeli była regularnie serwisowana i jej podzespoły są w dobrym stanie.
Tak.
O młocarnię, silnik, hydrostat, wytrząsacze i łożyska.
Do wielu modeli nadal występują części i komponenty, ale dostępność należy sprawdzać według konkretnego modelu i numeru seryjnego.
Niektóre podzespoły mogą występować w obu markach, ale zgodność zawsze należy potwierdzić po numerze katalogowym.
W wybranych modelach również istnieje wspólnota komponentów, ale nie można zakładać pełnej zamienności.
Tak, szczególnie przy doborze części.
Wybrane modele i wersje były wyposażane w systemy dostosowane do pracy na pochyłościach.
Należy wykonać pełny test hydrauliki, czujników i mechaniki systemu.
Tak, jeśli zakres prac jest udokumentowany i naprawy wykonano prawidłowo.
Nie.
Młocarnię, spawy, wytrząsacze, napędy i hydrostat.
Zależy od miejsca. Szczególnie ważne są elementy nośne, podłogi i zbiornik.
Można ocenić część podzespołów, ale kompletna próba żniwna będzie znacznie bardziej wartościowa.
Warto analizować mniejsze modele o szerokości hedera i wydajności dostosowanej do areału.
Interesujące mogą być modele serii M o większej przepustowości.
Nie. Musi odpowiadać przepustowości kombajnu i warunkom pól.
Najpierw należy określić:
areał,
wymagany heder,
zbierane uprawy,
oczekiwaną wydajność.
Następnie sprawdzić:
młocarnię,
MCS,
wytrząsacze,
silnik,
hydrostat.
Przy zakupie używanego kombajnu Laverda należy przede wszystkim ocenić rzeczywiste zużycie zespołów odpowiadających za przepływ materiału od hedera aż do zbiornika ziarna.
Kontrolę warto rozpocząć od:
hedera,
przenośnika pochyłego,
bębna młócącego,
klepiska.
Następnie należy sprawdzić:
separator MCS, jeżeli występuje,
wytrząsacze,
sita,
elewatory,
sieczkarnię słomy.
W dalszej kolejności trzeba ocenić:
silnik,
hydrostat,
hydraulikę,
podwozie,
ogumienie.
Niezależnie od tego, czy poszukiwany jest Laverda M 300, M 306, M 310, M 400, M 410, 2050 MCS, 2350 MCS, REV czy LCS, stan konkretnego egzemplarza powinien mieć większe znaczenie niż sam rok produkcji.
Sprawdź dostępne kombajny Laverda, porównaj heder, motogodziny silnika i młocarni, system separacji, wyposażenie, ogumienie i historię serwisową. Jeżeli jest to możliwe, przed zakupem wykonaj próbę żniwną oraz kontrolę temperatury łożysk i przekładni po pełnym rozgrzaniu maszyny.
Używamy niezbędnych plików cookies do prawidłowego działania serwisu. Za Twoją zgodą możemy także korzystać z cookies funkcjonalnych, analitycznych i marketingowych.