Prasa zwijajaca Sipma z 224 rok 1987
Prasa zwijająca Sipma z 224 rok rok produkcji: 1987 100% sprawna - rok produkcji 1987 - bez wałka WOM - stan dobry cena 7 500 PLN (do negocjacji) rok produkcji: 1987
11 dostępnych ofert
Prasa zwijająca Sipma z 224 rok rok produkcji: 1987 100% sprawna - rok produkcji 1987 - bez wałka WOM - stan dobry cena 7 500 PLN (do negocjacji) rok produkcji: 1987
Prasa kostkująca Sipma Z 224 rocznik: 1980 stan: bardzo dobry - przeciwwaga rocznik: 1980 stan: bardzo dobry
Prasa kostkująca Sipma Z 224/1 rocznik: 1985 stan: 100% sprawna - szerokość podbieracza 1.7m - wałek - przeciwwaga - garażowana od nowości rocznik: 1985 stan: 100% sprawna
Prasa kostkująca Welger AP 45 rocznik: 1980 stan: bardzo dobry rocznik: 1980 stan: bardzo dobry
Prasa kostkująca Sipma Z 224 sprawna sprawna
Prasa kostkująca Sipma Z 224/1 rok produkcji: 1999 r rok produkcji: 1999 r
Prasa kostkująca Fortschritt 454b rok produkcji: 1990r - rok produkcji 1990r - podajnik balotów - szeroki podbieracz 1,8m - stan bdb
Prasa kostkująca Sipma Z 224 rok produkcji: 1998 - rok produkcji 1998 - hydrauliczny podbieracz - oświetlenie
Prasa kostkująca Sipma Z224 rok produkci: 1985 - rok produkcji 1985 - stan bardzo dobry - w pełni przygotowana do sezonu - wyposażona w przeciwwage - garażowana, po serwisie i wymianie podzespołów Jutrosin k. Rawicza woj. Wielkopolskie
Prasa kostkująca Prasa MF 126 stan: w pełni sprawna - prasa jest w pełni sprawna - zapasowy komplet igieł
Prasy kostkujące to maszyny rolnicze przeznaczone do zbierania materiału z pokosu i formowania go w bele o kształcie prostopadłościennym. W zależności od konstrukcji mogą produkować niewielkie kostki przeznaczone do ręcznego przenoszenia albo duże, mocno zagęszczone bele wielkogabarytowe obsługiwane przy użyciu ładowarek i ciągników z ładowaczem.
Prasy tego typu wykorzystywane są przede wszystkim do zbioru słomy i siana, ale w zależności od konstrukcji mogą pracować również z innym suchym materiałem roślinnym. Ich największą zaletą jest regularny kształt beli, który ułatwia transport, układanie w stosy oraz maksymalne wykorzystanie przestrzeni magazynowej.
Na rynku dostępne są zarówno małe prasy kostkujące, stosowane w niewielkich gospodarstwach, stadninach i produkcji siana na sprzedaż, jak również duże prasy wielkogabarytowe, przeznaczone do gospodarstw o dużym areale i firm usługowych.
Przy wyborze prasy kostkującej warto porównywać nie tylko rozmiar beli, ale również wydajność podbieracza, liczbę skoków tłoka, długość kanału prasowania, liczbę supłaczy, system cięcia, wymagania mocy oraz możliwości regulacji zgniotu.
Prasa kostkująca to maszyna, która zbiera materiał z pokosu i zagęszcza go w prostokątnym kanale prasowania.
Materiał jest podawany porcjami do komory, gdzie tłok wykonujący ruch posuwisto-zwrotny ściska kolejne warstwy.
Po osiągnięciu ustawionej długości gotowa bela jest wiązana sznurkiem.
Podstawowe elementy prasy to:
podbieracz,
rotor lub system podający,
komora wstępna,
tłok,
kanał prasowania,
supłacze,
igły,
system sznurka.
Praca rozpoczyna się od podbieracza, który unosi materiał z pokosu.
Następnie materiał jest transportowany do kanału zasilającego.
W dużych prasach może trafić najpierw do komory wstępnej, gdzie tworzona jest odpowiednia porcja materiału.
Następnie tłok wciska ją do kanału prasowania.
Kolejne porcje zwiększają:
długość beli,
masę,
gęstość.
Po uzyskaniu zadanej długości uruchamiany jest system wiązania.
Mała prasa kostkująca produkuje niewielkie bele, które można stosunkowo łatwo przenosić ręcznie.
Takie rozwiązanie jest nadal popularne w:
stadninach,
małych gospodarstwach,
produkcji siana,
sprzedaży pasz dla koni,
gospodarstwach o ograniczonej mechanizacji magazynu.
Małe kostki są wygodne do ręcznego zadawania paszy i sprzedaży detalicznej.
Duża prasa kostkująca, często określana jako prasa wielkogabarytowa lub big baler, produkuje ciężkie bele wymagające mechanicznego załadunku.
Stosuje się ją przede wszystkim przy dużych ilościach:
słomy,
siana,
biomasy.
Jej najważniejszą zaletą jest bardzo wysoka wydajność i duża gęstość materiału.
W prasach wielkogabarytowych szczególnie ważne są:
przekrój kanału,
regulacja długości beli,
gęstość,
liczba supłaczy,
wydajność podbieracza.
Różne modele mogą produkować kostki o zupełnie różnych przekrojach.
Na rynku spotyka się między innymi formaty zbliżone do:
80 × 70 cm,
80 × 90 cm,
120 × 70 cm,
120 × 90 cm,
120 × 130 cm.
Wymiary beli są jednym z najważniejszych parametrów.
KRONE w rodzinie BiG Pack oferuje obecnie między innymi kanały o przekrojach 80 × 70, 80 × 90, 120 × 70, 120 × 90 oraz 120 × 130 cm, zależnie od konkretnego modelu.
Długość gotowej beli może być regulowana w określonym zakresie.
Jest to jeden z popularnych formatów dużej kostki.
Szerokość 120 cm dobrze odpowiada standardowym rozwiązaniom transportowym i magazynowym.
Rzeczywista masa zależy od:
długości,
zgniotu,
materiału,
wilgotności.
Niższa bela może być łatwiejsza do układania w określonych warunkach transportowych i magazynowych.
Nie oznacza to jednak automatycznie niższej wydajności maszyny.
Węższy kanał może odpowiadać gospodarstwom i usługodawcom potrzebującym bardziej kompaktowego formatu.
W przeciwieństwie do wysokości i szerokości kanału długość kostki może być regulowana.
Pozwala dopasować belę do:
transportu,
magazynu,
odbiorcy.
Wpływają na:
masę pojedynczej beli,
liczbę bel z hektara,
wykorzystanie przestrzeni na przyczepie,
układanie w magazynie.
Dlatego rozmiar nie powinien być wybierany wyłącznie według maksymalnej wydajności prasy.
Zgniot określa stopień zagęszczenia materiału.
Wysoka gęstość pozwala umieścić więcej masy w tej samej objętości.
Jest to szczególnie ważne przy słomie.
Maszyny wysokiego zgniotu są projektowane z myślą o formowaniu ciężkich i stabilnych bel.
Mogą być szczególnie interesujące dla:
firm usługowych,
dużych gospodarstw,
przedsiębiorstw handlujących słomą,
instalacji wykorzystujących biomasę.
Pozwala ograniczyć:
liczbę bel,
liczbę przejazdów transportowych,
powierzchnię magazynową.
Przy sprzedaży słomy na duże odległości może mieć szczególne znaczenie logistyczne.
Tłok wykonuje ruch posuwisto-zwrotny i zagęszcza kolejne porcje materiału.
Jego prędkość wpływa bezpośrednio na przepustowość.
W nowoczesnych prasach wielkogabarytowych liczba skoków może być bardzo duża.
Przykładowo CLAAS QUADRANT 5200 EVOLUTION osiąga 56 skoków tłoka na minutę.
Wyższa liczba skoków może umożliwiać szybsze przetwarzanie materiału.
Nie należy jednak analizować jej w oderwaniu od:
szerokości podbieracza,
podawania,
kanału prasowania,
mocy ciągnika.
W kanale materiał jest stopniowo zagęszczany.
Im bardziej stabilne warunki panują w kanale, tym bardziej regularna może być bela.
Długi kanał umożliwia utrzymywanie materiału pod naciskiem przez dłuższy czas.
Przykładowo CLAAS QUADRANT 5200 EVOLUTION wykorzystuje kanał o długości 3,85 m.
W części pras materiał trafia najpierw do komory wstępnej.
Tam przygotowywana jest porcja odpowiedniej wielkości.
Dopiero potem trafia przed tłok.
Rozwiązanie może pomagać formować bardziej równomierne bele.
Podbieracz zbiera pokos z powierzchni pola.
Powinien poradzić sobie zarówno z:
wąskim,
jak i szerokim pokosem.
Ważne są:
szerokość,
liczba rzędów palców,
koła kopiujące,
stan mechaniczny.
Szeroki podbieracz może zwiększać komfort pracy przy dużych pokosach.
Ogranicza konieczność idealnego prowadzenia ciągnika po środku rzędu.
W większych prasach rotor może aktywnie transportować materiał do kanału.
Zapewnia równomierny przepływ.
Rotor jest szczególnie przydatny przy:
dużych pokosach,
wysokiej prędkości,
systemie tnącym.
Zwiększa jednak zapotrzebowanie mocy.
Niektóre duże prasy mogą posiadać system cięcia.
Noże skracają materiał przed jego zagęszczeniem.
Może to ułatwiać:
dalsze wykorzystanie paszy,
zagęszczanie,
obróbkę materiału.
Nie należy porównywać pras wyłącznie na podstawie liczby noży.
Istotne są również:
rozstaw,
geometria,
długość cięcia,
rotor.
W niektórych prasach CLAAS stosowany jest rozbudowany system tnący.
QUADRANT 5200 EVOLUTION może być wyposażony w FINE CUT z 51 nożami.
Jest to parametr konkretnej konfiguracji, a nie standard wszystkich pras kostkujących.
Supłacze są jednym z najbardziej charakterystycznych i najważniejszych podzespołów prasy kostkującej.
Ich zadaniem jest związanie sznurka wokół gotowej beli.
Problemy z supłaczami mogą powodować:
niedowiązane bele,
zrywanie sznurka,
przestoje.
Po osiągnięciu zadanej długości igły prowadzą sznurek do mechanizmu.
Supłacz wykonuje węzeł, który zabezpiecza belę.
Cały proces musi być idealnie zsynchronizowany.
Zależy od szerokości i konstrukcji prasy.
Duże bele wymagają kilku równoległych sznurków.
W różnych konstrukcjach stosowane są różne rozwiązania wiążące.
Najważniejsze z punktu widzenia użytkownika są:
niezawodność,
jakość węzła,
łatwość regulacji.
Igły doprowadzają sznurek do supłaczy.
Są elementami wymagającymi szczególnej kontroli.
Wygięcie może doprowadzić do poważnego uszkodzenia mechanizmu.
Prasa kostkująca wykorzystuje specjalny sznurek o odpowiedniej wytrzymałości.
Należy stosować materiał zgodny z wymaganiami producenta.
Nieprawidłowe napięcie może powodować problemy z węzłami.
Dlatego system prowadzenia sznurka musi być dobrze wyregulowany.
Prasa do słomy powinna zapewniać:
wysoki zgniot,
wysoką przepustowość,
regularny kształt kostki.
Sucha słoma jest materiałem sprężystym, dlatego wymaga skutecznego utrzymywania nacisku.
Przy sianie ważne jest ograniczanie strat delikatnych części roślin.
Zbyt agresywna obróbka może zwiększać ilość materiału traconego podczas zbioru.
Małe bele są szczególnie popularne w handlu sianem dla koni.
Łatwo je:
przenosić,
porcjować,
magazynować.
Duże bele są efektywne w:
transporcie,
dużych oborach,
produkcji biomasy.
Nie istnieje jedna masa przypisana do konkretnego formatu.
Zależy od:
materiału,
wilgotności,
długości beli,
zgniotu.
Mała kostka może ważyć wielokrotnie mniej niż duża bela wielkogabarytowa.
Dlatego przy ocenie oferty należy rozróżniać dokładny typ prasy.
Wpływa na:
masę,
przechowywanie,
zachowanie podczas prasowania.
Materiał zbyt wilgotny może być trudny do bezpiecznego magazynowania.
Nie powinna być oceniana wyłącznie w liczbie bel na godzinę.
Znacznie bardziej miarodajne mogą być:
tony na godzinę,
masa przeciętnej kostki,
prędkość pracy.
Przy dużych prasach to jeden z najważniejszych parametrów.
Dwie maszyny mogą formować podobną liczbę bel, ale bele mogą mieć zupełnie inną masę.
Duże prasy są projektowane do zbioru bardzo dużych ilości materiału w krótkim czasie.
Szczególnie ważne jest to przy:
usługach,
dużych gospodarstwach,
krótkim oknie pogodowym.
Nie istnieje jeden uniwersalny przelicznik.
Zapotrzebowanie zależy od:
rozmiaru prasy,
stopnia zgniotu,
rotora,
noży,
ukształtowania terenu.
Małe klasyczne prasy kostkujące mają znacznie niższe wymagania mocy niż nowoczesne maszyny wielkogabarytowe.
Duża prasa wysokiego zgniotu wymaga odpowiednio mocnego i ciężkiego ciągnika.
Oprócz mocy trzeba sprawdzić:
WOM,
hydraulikę,
masę,
hamulce.
Prasa jest napędzana wałem odbioru mocy.
Wymagane obroty zawsze należy sprawdzić w dokumentacji konkretnej maszyny.
W wielu prasach duże koło zamachowe pomaga stabilizować obciążenia wynikające z ruchu tłoka.
Magazynuje energię i oddaje ją podczas kolejnych cykli.
Przenosi moc z WOM na mechanizm prasy.
W używanej maszynie należy dokładnie sprawdzić:
wycieki,
hałas,
luzy.
Prasa powinna posiadać zabezpieczenia chroniące mechanizm w przypadku przeciążenia.
Może obsługiwać między innymi:
podbieracz,
regulację kanału,
noże,
inne funkcje maszyny.
Nowoczesny terminal może wyświetlać:
długość beli,
nacisk,
licznik bel,
komunikaty serwisowe.
Zaawansowane prasy mogą współpracować z ISOBUS.
Pozwala to sterować maszyną z terminala ciągnika.
W bardziej rozbudowanych konstrukcjach system może automatycznie dostosowywać nacisk.
Celem jest utrzymanie równomiernej gęstości beli.
Używana prasa kostkująca może być bardzo atrakcyjnym zakupem.
Jest jednak maszyną o skomplikowanej mechanice pracującej przy bardzo dużych obciążeniach.
Dlatego oględziny powinny być szczegółowe.
Najważniejsze są:
podbieracz,
rotor,
tłok,
prowadnice,
kanał prasowania,
supłacze,
igły,
przekładnia,
hydraulika.
Należy ocenić:
palce,
listwy,
koła kopiujące,
łożyska.
Rotor powinien być:
prosty,
kompletny,
bez poważnych napraw.
W maszynach tnących trzeba sprawdzić:
komplet,
ostrość,
zabezpieczenia.
To jeden z najważniejszych elementów.
Należy sprawdzić:
luzy,
prowadzenie,
stan powierzchni,
pracę łożysk.
Zużyte prowadnice mogą powodować nadmierne luzy.
W dużej prasie ich naprawa może być kosztowna.
Powinien być prosty i pozbawiony poważnych uszkodzeń.
Należy zwrócić uwagę na elementy pracujące w kontakcie z materiałem.
Najlepiej sprawdzić je podczas rzeczywistego prasowania.
Każdy supłacz powinien tworzyć prawidłowy węzeł.
Należy skontrolować:
prostoliniowość,
mocowania,
synchronizację.
Jest bardzo ważny.
Nieprawidłowa synchronizacja może spowodować kontakt igieł z tłokiem.
Trzeba sprawdzić:
prowadnice,
napinacze,
miejsca mocowania rolek.
Należy ocenić:
szczelność,
hałas,
temperaturę pracy.
Powinny być kompletne i odpowiednio zabezpieczone.
Jeśli występują, należy sprawdzić:
wydłużenie,
smarowanie,
koła zębate.
Nadmierny luz, hałas lub wysoka temperatura mogą świadczyć o zużyciu.
Nie powinno być:
wycieków,
pękniętych przewodów,
nieszczelnych siłowników.
Należy sprawdzić:
terminal,
czujniki,
przewody,
komunikację.
Może pomagać ocenić historię maszyny.
Nie powinien jednak zastępować oględzin stanu technicznego.
Nie powinna mieć:
pęknięć,
poważnych odkształceń,
przypadkowych napraw.
Duża prasa może być ciężką maszyną transportową.
Należy ocenić:
opony,
łożyska,
piasty,
hamulce.
Są szczególnie ważne przy transporcie dużych pras.
Powinny działać równomiernie.
Nowa maszyna daje:
gwarancję,
pełną sprawność elementów,
możliwość konfiguracji.
Używana może znacząco obniżyć koszt inwestycji.
Przy niewielkim rocznym wykorzystaniu dobrze utrzymana używana prasa może być ekonomicznie uzasadniona.
Najpierw należy określić:
rodzaj materiału,
ilość hektarów,
ciągnik,
sposób transportu.
Następnie trzeba zdecydować:
mała czy duża kostka,
przekrój beli,
potrzebny zgniot,
rotor i system cięcia.
Jeżeli gospodarstwo wykorzystuje siano głównie we własnym zakresie, bardzo duża prasa może nie być uzasadniona.
Mała kostka może być bardziej praktyczna.
Przy dużym areale najważniejsze są:
przepustowość,
wysoka gęstość,
niezawodność supłaczy,
niskie przestoje.
Firma usługowa powinna szczególnie analizować:
wydajność tonażową,
uniwersalność,
czas serwisu,
dostępność części.
W tym zastosowaniu gęstość i regularność kostek mają duże znaczenie.
Dobrze uformowane bele mogą lepiej wykorzystywać przestrzeń transportową.
To maszyna formująca materiał roślinny w prostokątne bele.
Do prasowania słomy, siana i innych suchych materiałów.
Najważniejszy podział obejmuje małe prasy i duże prasy wielkogabarytowe.
Maszyna produkująca niewielkie bele możliwe do ręcznego przenoszenia.
Duża maszyna formująca ciężkie prostokątne bele wymagające załadunku mechanicznego.
To angielskie określenie dużej prasy kostkującej.
Zależy od modelu. Spotyka się między innymi formaty 80 × 70, 80 × 90, 120 × 70, 120 × 90 i 120 × 130 cm.
Oznacza przekrój kanału około 120 cm szerokości i 90 cm wysokości.
W dużych prasach zazwyczaj tak.
Zwiększa objętość i potencjalną masę jednej kostki.
Nie ma jednej wartości. Zależy od wymiarów, długości, zgniotu i wilgotności.
Stopień zagęszczenia materiału.
Prasa projektowana do produkcji szczególnie gęstych bel.
Przy transporcie i magazynowaniu słomy często tak.
Element zagęszczający kolejne porcje materiału.
Zależy od konstrukcji konkretnego modelu.
Może pomagać, ale znaczenie ma cały system podawania i prasowania.
Przestrzeń, w której formowana i zagęszczana jest bela.
Tak, wpływa na charakter procesu zagęszczania.
Miejsce, w którym przygotowywana jest porcja materiału przed wejściem do kanału prasowania.
Zbiera pokos z pola.
Może ułatwiać pracę z szerokimi i nierównymi pokosami.
Element aktywnie podający materiał.
Tak, niektóre modele mogą ciąć materiał przed prasowaniem.
Aby skrócić materiał.
Mechanizm wykonujący węzeł na sznurku.
Bez prawidłowo działającego supłacza bela może się rozpaść.
Zależy od szerokości beli i konstrukcji.
Elementy prowadzące sznurek do mechanizmu wiążącego.
Tak, szczególnie przy awarii synchronizacji.
System chroniący je przed kontaktem z tłokiem.
Przyczyną może być supłacz, igła, sznurek lub regulacja.
Może być nieodpowiedni, źle napięty albo mechanizm wiążący wymaga regulacji.
Zgodny z wymaganiami producenta prasy.
Tak, jest to jedno z głównych zastosowań.
Tak.
Typowa prasa kostkująca jest przede wszystkim kojarzona z materiałem suchym; zastosowanie należy oceniać dla konkretnego modelu i technologii.
Tak, szczególnie przy sianie, koniach i sprzedaży detalicznej.
Wysoka gęstość, dobra logistyka i efektywne magazynowanie.
Zależy od modelu, ale wymagania są zazwyczaj dużo niższe niż przy dużej prasie.
Wymagany jest mocny ciągnik dobrany do konkretnej specyfikacji producenta.
Nie.
Tak, zakres zależy od wyposażenia.
Tak.
Umożliwia obsługę kompatybilnej maszyny z terminala ciągnika.
Między innymi parametry beli, zgniot, liczbę bel i komunikaty serwisowe.
Element stabilizujący przepływ energii w układzie napędowym prasy.
Pomaga kompensować cykliczne obciążenie wynikające z pracy tłoka.
Podbieracz, rotor, tłok, kanał, supłacze, igły, przekładnię i hydraulikę.
Najlepiej podczas rzeczywistego prasowania kilku bel.
Powinny być proste i prawidłowo zsynchronizowane.
Należy ocenić luzy i stan prowadnic.
Duże luzy mogą wskazywać na kosztowne zużycie.
Ocenić jego prostoliniowość i elementy cierne.
Sprawdzić wycieki, hałas i temperaturę pracy.
Skontrolować palce, listwy, koła i łożyska.
Tak, ale nie powinien być jedynym kryterium.
Nie, jeśli była prawidłowo serwisowana.
Tak, jeśli części są dostępne i mechanizm jest w dobrym stanie.
Zależy od modelu, ale mechanizm prasowania, przekładnia i system wiązania mogą generować znaczące koszty.
Tak, jeśli logistyka i duże ilości materiału uzasadniają taką inwestycję.
Mała jest lepsza do ręcznej obsługi, duża do wysokiej wydajności i mechanicznego transportu.
Nowa daje gwarancję, używana może znacząco ograniczyć koszt inwestycji.
Najpierw określ:
materiał,
ilość hektarów,
ciągnik,
sposób transportu,
magazyn.
Następnie dobierz:
format kostki,
wydajność,
zgniot,
system podawania.
Do dużych gospodarstw i usług szczególnie ważne będą wydajność tonażowa, gęstość beli, niezawodność supłaczy i łatwość serwisowania.
Do mniejszych gospodarstw i produkcji siana na sprzedaż bardziej praktyczna może być mała prasa kostkująca.
Dobrze dobrane prasy kostkujące pozwalają przygotować słomę i siano w regularnej, łatwej do układania i transportowania formie.
Nie należy jednak wybierać maszyny wyłącznie według wymiaru kostki.
Kluczowe znaczenie mają:
przepustowość,
zgniot,
podbieracz,
tłok,
kanał,
supłacze,
zapotrzebowanie mocy.
W przypadku maszyny używanej szczególnie dokładnej kontroli wymagają mechanizm tłoka, supłacze, igły i przekładnia główna.
Niezależnie od tego, czy potrzebna jest mała prasa kostkująca, prasa wielkogabarytowa, prasa wysokiego zgniotu czy używana prasa do słomy, najlepszym wyborem będzie maszyna dopasowana do rzeczywistego materiału, ciągnika i sposobu późniejszej logistyki.
Zapoznaj się z dostępnymi prasami kostkującymi i porównaj przekrój beli, regulację długości, zgniot, szerokość podbieracza, rotor, noże, liczbę supłaczy, wymagania mocy oraz wyposażenie. Prawidłowo dobrana prasa pozwala zwiększyć wydajność zbioru i ograniczyć koszty transportu oraz magazynowania.
Używamy niezbędnych plików cookies do prawidłowego działania serwisu. Za Twoją zgodą możemy także korzystać z cookies funkcjonalnych, analitycznych i marketingowych.