Kombajn zbożowy Aupax GV100
ID CRM: 540206
- rocznik 2026 | FINANSOWANIE FABRYCZNE 0% NA 3 LATA
- sprężarka powietrza | klimatyzacja i nagrzewnica
- SILNIK Weichai 190 KM | HEDER 4,57 m
CRM: 540206
164 dostępnych ofert
ID CRM: 540206
- rocznik 2026 | FINANSOWANIE FABRYCZNE 0% NA 3 LATA
- sprężarka powietrza | klimatyzacja i nagrzewnica
- SILNIK Weichai 190 KM | HEDER 4,57 m
CRM: 540206
ID CRM: 540207
- rocznik 2026 | Kombajn rotorowy | FINANSOWANIE FABRYCZNE 0% NA 3 LATA
- sprężarka powietrza | klimatyzacja i nagrzewnica
- SILNIK Weichai 190 KM | HEDER 3,85 m
CRM: 540207
Kombajn Claas Dominator 106
- rocznik 1988
- Silnik mercedesa 220 KM v6
- napęd na hydrostacie
Kombajn zbożowy to jedna z najważniejszych i najbardziej zaawansowanych maszyn wykorzystywanych w gospodarstwach rolnych. Jego zadaniem jest połączenie kilku etapów zbioru w jednym przejeździe – ścinania roślin, podawania masy do układu młócącego, oddzielania ziarna od słomy i plew, czyszczenia materiału oraz gromadzenia ziarna w zbiorniku.
W tej kategorii znajdują się kombajny zbożowe o różnych mocach, szerokościach roboczych, konstrukcjach układu omłotowego i pojemnościach zbiorników. Dostępne mogą być zarówno mniejsze kombajny przeznaczone do rodzinnych gospodarstw, jak i wysokowydajne maszyny zaprojektowane do pracy na dużych areałach oraz w przedsiębiorstwach usługowych.
Przy wyborze odpowiedniego kombajnu warto analizować nie tylko moc silnika. Równie ważne są konstrukcja układu młócącego, powierzchnia sit, wydajność układu czyszczącego, szerokość hedera, pojemność zbiornika ziarna, szybkość rozładunku, jakość sieczkarni słomy, dostępność części oraz łatwość serwisowania.
Kombajn zbożowy jest samobieżną maszyną rolniczą przeznaczoną przede wszystkim do zbioru zbóż.
Podczas jednego przejazdu może:
ścinać rośliny,
podawać masę do wnętrza maszyny,
wykonywać omłot,
oddzielać ziarno od słomy,
oczyszczać ziarno,
gromadzić je w zbiorniku,
rozdrabniać lub odkładać słomę.
Dzięki temu zastępuje kilka oddzielnych maszyn wykorzystywanych dawniej podczas żniw.
Podstawowym zastosowaniem jest zbiór:
pszenicy,
jęczmienia,
żyta,
owsa,
pszenżyta.
Po odpowiednim przygotowaniu kombajn może również pracować przy zbiorze:
rzepaku,
kukurydzy,
roślin strączkowych,
soi,
innych nasiennych upraw rolniczych.
Zakres możliwych zastosowań zależy od modelu, wyposażenia, przystawki i dostępnych ustawień.
Proces zbioru rozpoczyna się na hederze.
Ścięta masa trafia przez przenośnik pochyły do układu omłotowego.
Następnie ziarno jest oddzielane od słomy i trafia do układu czyszczącego.
Po usunięciu plew i zanieczyszczeń czyste ziarno jest transportowane do zbiornika.
Słoma może zostać:
ułożona w pokos,
rozdrobniona przez sieczkarnię,
równomiernie rozrzucona po powierzchni pola.
Każdy z tych etapów wpływa na końcową jakość zbioru.
Heder zbożowy odpowiada za ścinanie roślin i równomierne podawanie ich do kombajnu.
Jego podstawowymi elementami są:
kosa tnąca,
nagarniacz,
podajnik ślimakowy lub taśmowy,
stół roboczy,
palce podające.
Szerokość robocza hedera ma bardzo duży wpływ na wydajność powierzchniową.
Nie należy jednak wybierać największego możliwego hedera bez uwzględnienia możliwości układu młócącego.
Szerokość należy dopasować do:
wydajności kombajnu,
plonu,
wielkości pól,
ukształtowania terenu,
transportu pomiędzy działkami.
Szeroki heder może zwiększyć wydajność powierzchniową, ale tylko wtedy, gdy kombajn jest w stanie płynnie przerabiać dostarczaną masę.
Jeśli heder podaje zbyt dużo materiału, układ omłotowy i czyszczący może zostać przeciążony.
Kombajn do pszenicy powinien umożliwiać precyzyjne ustawienie omłotu i czyszczenia.
Przy prawidłowej regulacji powinien:
skutecznie wymłacać kłosy,
ograniczać uszkodzenia ziarna,
minimalizować straty,
zapewniać czysty materiał w zbiorniku.
Ustawienia należy dostosować do:
wilgotności,
odmiany,
plonu,
ilości słomy.
Jęczmień może wymagać innego ustawienia bębna, klepiska i sit niż pszenica.
Operator powinien obserwować:
jakość ziarna,
niedomłoty,
straty,
ilość zanieczyszczeń.
Nie należy zakładać, że jedno ustawienie będzie optymalne dla wszystkich zbóż.
Do zbioru rzepaku wykorzystuje się odpowiednio wyposażony kombajn oraz przystosowany heder.
Często stosowany jest stół do rzepaku, który wydłuża powierzchnię roboczą hedera.
Może być wyposażony w boczne kosy ograniczające straty podczas rozdzielania łanu.
Prawidłowe ustawienie maszyny ma ogromne znaczenie, ponieważ nasiona rzepaku są drobne i łatwo mogą zostać utracone.
Do zbioru kukurydzy na ziarno stosuje się specjalną przystawkę do kukurydzy.
Jej zadaniem jest oddzielenie kolb od łodyg i przekazanie materiału do kombajnu.
Kombajn wymaga również odpowiednich ustawień układu młócącego i czyszczącego.
W zależności od modelu konieczne mogą być dodatkowe elementy wyposażenia.
W klasycznym kombajnie klawiszowym ziarno jest oddzielane od słomy między innymi na wytrząsaczach słomy.
Konstrukcja ta jest dobrze znana i powszechnie stosowana.
Do jej zalet można zaliczyć:
przewidywalny sposób pracy,
dobrą jakość słomy,
dużą dostępność modeli używanych.
Kombajny klawiszowe mogą sprawdzać się zarówno w gospodarstwach średnich, jak i dużych, zależnie od wielkości maszyny.
Kombajn rotorowy wykorzystuje jeden lub więcej rotorów odpowiadających za omłot i separację.
Taka konstrukcja może umożliwiać bardzo wysoką wydajność przy dużym przepływie materiału.
Maszyny rotorowe są szczególnie popularne tam, gdzie priorytetem jest duża wydajność godzinowa.
Ich prawidłowa regulacja ma jednak bardzo duże znaczenie dla jakości ziarna i strat.
Konstrukcje hybrydowe łączą różne rozwiązania omłotu i separacji.
Przykładowo omłot może być wykonywany przez klasyczny bęben, a dalsza separacja przez rotory.
Celem takiego systemu jest połączenie:
skutecznego omłotu,
dużej wydajności separacji,
wysokiego przepływu materiału.
Nie ma jednej odpowiedzi właściwej dla wszystkich gospodarstw.
Kombajn klawiszowy może być dobrym rozwiązaniem tam, gdzie:
ważna jest jakość słomy,
areał jest umiarkowany,
potrzebna jest prostsza konstrukcja.
Kombajn rotorowy może być bardziej atrakcyjny, gdy:
najważniejsza jest wydajność,
plony są wysokie,
okno pogodowe jest krótkie,
maszyna pracuje usługowo.
Bęben odpowiada za oddzielanie ziarna od kłosów.
Na jakość omłotu wpływają:
prędkość obrotowa,
szczelina klepiska,
wilgotność materiału,
ilość masy.
Zbyt agresywne ustawienie może zwiększać uszkodzenia ziarna.
Zbyt łagodne może powodować niedomłoty.
Klepisko współpracuje z bębnem młócącym.
Przestrzeń pomiędzy nim a bębnem musi być prawidłowo ustawiona.
Zmiana gatunku zbieranego materiału może wymagać korekty ustawień.
W niektórych kombajnach stosowane są różne rodzaje klepisk zależnie od uprawy.
W kombajnach klawiszowych wytrząsacze odpowiadają za oddzielanie pozostałego ziarna ze słomy po omłocie.
Ich skuteczność zależy od:
ilości słomy,
wilgotności,
prędkości jazdy,
obciążenia maszyny.
Przeciążenie może zwiększać straty.
Po oddzieleniu od słomy ziarno trafia do układu czyszczącego.
Sita współpracują z wentylatorem.
Ich zadaniem jest usunięcie:
plew,
fragmentów słomy,
lekkich zanieczyszczeń.
Nieprawidłowe ustawienie może powodować zarówno brudne ziarno, jak i zwiększone straty.
Wentylator wytwarza strumień powietrza pomagający oddzielić lekkie zanieczyszczenia.
Prędkość trzeba dobrać do rodzaju uprawy.
Zbyt mały przepływ może powodować zanieczyszczenie zbiornika.
Zbyt duży może wydmuchiwać dobre ziarno poza kombajn.
Zbiornik magazynuje oczyszczone ziarno przed rozładunkiem.
Duży zbiornik:
wydłuża czas pracy między rozładunkami,
ogranicza częstotliwość podjazdów przyczepy,
zwiększa niezależność kombajnu.
Z drugiej strony duża ilość ziarna zwiększa masę maszyny.
Ziarno jest opróżniane przez rurę wyładowczą.
Przy dużej wydajności kombajnu ważna jest również duża prędkość rozładunku.
Pozwala to ograniczyć czas przestojów.
W profesjonalnym systemie transportowym rozładunek może odbywać się podczas jazdy.
Sieczkarnia słomy rozdrabnia materiał opuszczający układ separacji.
Jeżeli słoma nie będzie zbierana na paszę lub ściółkę, równomierne rozdrobnienie i rozrzucenie ma duże znaczenie dla kolejnej uprawy.
Szczególnie przy szerokich hederach ważne jest równomierne rozprowadzenie słomy na całej szerokości.
Nowoczesne systemy mogą również rozprowadzać plewy poza kombajnem.
Dobrze ustawiony system powinien zapewniać równomierne pokrycie pola.
Nierównomiernie rozmieszczone resztki mogą później utrudniać:
uprawę ścierniska,
siew,
równomierne wschody.
Straty mogą powstawać:
przed hederem,
na hederze,
w układzie młócącym,
podczas separacji,
na sitach.
Dlatego należy ustalić, gdzie dokładnie powstają.
Nie każdą stratę można usunąć zmianą jednego parametru.
Często potrzebna jest korekta kilku ustawień jednocześnie.
Mogą wynikać z:
złej wysokości koszenia,
nieprawidłowego ustawienia nagarniacza,
nadmiernej prędkości jazdy,
osypywania się roślin.
W rzepaku szczególnie ważne są właściwe ustawienia hedera i stołu rzepakowego.
Jeżeli ziarno znajduje się w słomie lub plewach za maszyną, należy zweryfikować:
obciążenie układu,
ustawienie bębna,
szczelinę klepiska,
sita,
wentylator,
prędkość jazdy.
Wiele kombajnów posiada czujniki monitorujące straty.
Pozwalają operatorowi reagować na zmieniające się warunki.
Trzeba jednak pamiętać, że wskazania powinny być prawidłowo skalibrowane.
Wbudowany czujnik wilgotności może informować operatora o zmianach parametrów zbieranego materiału.
Ma to znaczenie przy planowaniu:
suszenia,
magazynowania,
transportu.
Kombajny mogą również mierzyć przepływ ziarna i tworzyć mapy plonu.
Pozwala to analizować różnice produktywności poszczególnych części pola.
Dane mogą później wspierać decyzje dotyczące:
nawożenia,
wapnowania,
ochrony roślin,
doboru technologii.
Systemy prowadzenia satelitarnego pomagają utrzymywać maszynę na właściwym torze.
Może to:
ograniczyć nakładanie przejazdów,
lepiej wykorzystać szerokość hedera,
zmniejszyć zmęczenie operatora.
Przy bardzo szerokich hederach korzyść jest szczególnie widoczna.
Nowoczesne maszyny mogą automatycznie dostosowywać część ustawień do warunków zbioru.
System może analizować między innymi:
obciążenie,
straty,
jakość ziarna,
przepływ materiału.
Nie oznacza to jednak, że operator nie musi rozumieć procesu omłotu.
Powierzchnia gospodarstwa jest ważnym kryterium, ale nie jedynym.
Trzeba uwzględnić:
strukturę zasiewów,
plon,
wielkość pól,
odległości,
warunki pogodowe,
długość okna zbioru.
Gospodarstwo o 150 ha wysokoplonujących zbóż może potrzebować innej maszyny niż gospodarstwo o podobnej powierzchni z dużym udziałem innych upraw.
W mniejszym gospodarstwie najważniejsze mogą być:
niski koszt eksploatacji,
prosta konstrukcja,
dostępność części,
niewielkie gabaryty.
Duża wysokowydajna maszyna może być ekonomicznie nieuzasadniona.
Przy dużym areale kluczowa jest wydajność w krótkim czasie.
Warto zwrócić uwagę na:
szerokość hedera,
wydajność omłotu,
zbiornik ziarna,
szybkość rozładunku,
automatykę,
dostępność serwisu.
Firma usługowa powinna dodatkowo analizować:
łatwość transportu,
możliwość pracy w wielu uprawach,
szybkość zmiany przystawek,
dostępność części,
wydajność godzinową.
Maszyna często pracuje wtedy znacznie intensywniej niż kombajn przeznaczony wyłącznie do własnego gospodarstwa.
Używany kombajn zbożowy może pozwolić kupić maszynę o wysokiej wydajności w niższym budżecie.
Jest to jednak urządzenie składające się z bardzo wielu podzespołów.
Przed zakupem należy wykonać dokładną kontrolę.
Najważniejsze są:
silnik,
hydrostat,
przekładnie,
układ młócący,
klepisko,
bęben,
rotory lub klawisze,
sita,
wentylator,
przenośniki,
łańcuchy,
sieczkarnia,
heder,
hydraulika,
elektronika.
Heder powinien zostać sprawdzony osobno.
Należy skontrolować:
kosę,
palce,
prowadnice,
motowidła,
ślimak,
łożyska,
napędy,
podłogę.
Zużyty heder może generować duże koszty jeszcze przed pierwszym sezonem.
Należy sprawdzić:
cepy lub elementy rotorów,
klepisko,
łożyska,
pasy,
koła napędowe.
Nadmierne zużycie może pogarszać jakość omłotu.
W kombajnie pracuje wiele przenośników.
Warto sprawdzić:
przenośnik pochyły,
elewator ziarna,
elewator kłosowy,
ślimaki.
Wydłużone łańcuchy i zużyte listwy mogą wymagać wymiany.
Pasy powinny być wolne od:
pęknięć,
rozwarstwień,
mocnego zużycia.
Koszt pojedynczego pasa może nie być wysoki w porównaniu z ceną maszyny, ale komplet wymian przed sezonem może już stanowić poważny wydatek.
Napęd hydrostatyczny powinien działać płynnie.
Należy sprawdzić:
reakcję na zmianę prędkości,
pracę pod obciążeniem,
wycieki,
nietypowe dźwięki.
Problemy z hydrostatem mogą być kosztowne.
Warto sprawdzić:
rozruch,
dymienie,
wycieki,
temperaturę,
ciśnienie oleju,
historię serwisową.
Kombajn często pracuje w dużym zapyleniu i wysokiej temperaturze, dlatego stan układu chłodzenia jest szczególnie ważny.
Niektóre kombajny pokazują osobno czas pracy silnika i młocarni.
Jest to cenna informacja.
Maszyna może mieć dużo godzin silnika związanych z transportem i manewrowaniem, ale znacznie mniej godzin rzeczywistego omłotu.
Oba wskazania warto porównywać ze stanem technicznym.
Sita powinny być:
kompletne,
proste,
łatwe do regulacji.
Uszkodzone elementy mogą prowadzić do problemów z czystością ziarna.
Jeżeli kombajn ma sieczkarnię, należy sprawdzić:
noże,
przeciwostrza,
rotor,
łożyska,
wyważenie.
Nierównomiernie zużyte noże mogą powodować silne drgania.
Opony kombajnu są drogie.
Warto sprawdzić:
bieżnik,
pęknięcia,
wiek,
uszkodzenia boków,
równomierność zużycia.
Stan opon powinien być uwzględniony przy negocjowaniu ceny.
W nowoczesnych kombajnach elektronika steruje bardzo dużą liczbą funkcji.
Należy wykonać diagnostykę i sprawdzić:
błędy,
czujniki,
wyświetlacze,
system prowadzenia,
automatykę.
Udokumentowany serwis zwiększa możliwość prawidłowej oceny maszyny.
Warto sprawdzić:
regularność wymian oleju,
naprawy,
wymienione podzespoły,
faktury,
historię przeglądów.
Nowa maszyna oferuje:
aktualne rozwiązania technologiczne,
możliwość konfiguracji,
gwarancję,
przewidywalny stan techniczny.
Używana może natomiast znacząco obniżyć koszt wejścia.
Najlepsza decyzja zależy od:
areału,
budżetu,
rocznego wykorzystania,
dostępności serwisu.
Przed sezonem należy dokładnie sprawdzić:
oleje,
filtry,
chłodnicę,
pasy,
łańcuchy,
łożyska,
sita,
heder,
sieczkarnię,
klimatyzację,
czujniki,
ogumienie.
Warto uruchomić wszystkie mechanizmy jeszcze przed wyjazdem w pierwsze pole.
Kurz, plewy i słoma mogą gromadzić się wokół gorących elementów.
Regularne czyszczenie jest ważne zarówno z punktu widzenia trwałości, jak i bezpieczeństwa.
Należy szczególnie kontrolować:
komorę silnika,
chłodnice,
okolice wydechu,
przekładnie.
Przed zakupem warto przygotować podstawowe informacje:
powierzchnia zbóż,
średnie plony,
dominujące uprawy,
wielkość pól,
szerokość dróg,
możliwości transportowe,
planowane wykorzystanie słomy,
oczekiwana wydajność.
Na tej podstawie można dopiero porównywać:
typ omłotu,
szerokość hedera,
moc,
pojemność zbiornika,
wyposażenie.
Kombajn zbożowy to samobieżna maszyna rolnicza, która podczas jednego przejazdu ścina rośliny, wykonuje omłot, oddziela ziarno od słomy, czyści je i gromadzi w zbiorniku.
Przede wszystkim do zbioru zbóż, ale po odpowiednim wyposażeniu może pracować również w rzepaku, kukurydzy, soi i innych uprawach.
Należy dopasować go do areału, średnich plonów, wielkości pól, rodzaju upraw i oczekiwanej wydajności.
Klawiszowy jest często wybierany ze względu na prostszą konstrukcję i dobrą jakość słomy. Rotorowy sprawdza się bardzo dobrze przy wysokiej wydajności i dużym przepływie materiału.
To maszyna łącząca różne systemy omłotu i separacji, np. klasyczny bęben z rotorami separującymi.
Najczęściej bardziej ekonomiczny będzie mniejszy model o prostszej konstrukcji i umiarkowanej szerokości hedera.
Zależy od struktury zasiewów, plonów i czasu dostępnego na zbiór. Sam areał nie wystarcza do prawidłowego doboru.
Przy takim areale szczególnie ważna staje się wydajność, szeroki heder, duży zbiornik oraz szybki rozładunek.
Nie. Wydajność zależy również od układu młócącego, separacji, hedera, czyszczenia i warunków zbioru.
Szerokość hedera należy dopasować do możliwości układu młócącego, plonu, wielkości pól i transportu.
Nie. Zbyt szeroki heder może przeciążyć układ omłotowy przy wysokim plonie.
To przednia przystawka kombajnu służąca do ścinania i podawania roślin.
Heder zbożowy może zostać przystosowany do rzepaku poprzez zastosowanie odpowiedniego stołu i kos bocznych.
Tak, po zastosowaniu odpowiedniej przystawki i ustawień.
Oddziela ziarno od kłosów podczas procesu omłotu.
Współpracuje z bębnem i umożliwia oddzielenie ziarna od masy roślinnej.
Oddzielają pozostałe ziarno ze słomy po przejściu przez układ młócący.
W zależności od konstrukcji odpowiada za omłot, separację albo oba procesy.
Służą do końcowego czyszczenia ziarna z plew i innych zanieczyszczeń.
Wytwarza strumień powietrza umożliwiający oddzielanie lekkich zanieczyszczeń.
Przyczyną może być niewłaściwe ustawienie sit, wentylatora, klepiska albo przeciążenie układu czyszczącego.
Powodem mogą być złe ustawienia hedera, młocarni, sit, wentylatora albo zbyt duża prędkość jazdy.
Należy skontrolować materiał przed hederem, pod hederem i za kombajnem, aby ustalić miejsce powstawania strat.
Są bardzo pomocne, ale wymagają prawidłowej kalibracji i interpretacji przez operatora.
Trzeba dostosować obroty bębna lub rotora, szczelinę klepiska, sita i wentylator do warunków oraz zaleceń producenta.
Tak. Wilgotność i właściwości materiału mogą zmieniać się wraz z warunkami pogodowymi.
Zmniejszyć agresywność omłotu, jeśli pozwalają na to warunki, i kontrolować jakość materiału w zbiorniku.
Pozwala magazynować czyste ziarno do momentu przeładunku na przyczepę.
Zapewnia większą niezależność, ale zwiększa masę maszyny. Powinien być dopasowany do systemu transportowego.
To ilość ziarna, jaką kombajn może opróżnić ze zbiornika w określonym czasie.
Ogranicza postoje kombajnu i zwiększa wykorzystanie jego wydajności.
Tak, jeśli słoma pozostaje na polu i ma być później wymieszana z glebą.
Równomierne rozmieszczenie resztek ułatwia późniejszą uprawę i siew.
Wiele nowoczesnych modeli może rejestrować plon i pozycję GPS.
Pomagają analizować różnice produktywności poszczególnych części pola.
Nie jest niezbędne, ale może poprawić wykorzystanie szerokości hedera i odciążyć operatora.
System może pomagać utrzymywać kompromis między wydajnością, jakością ziarna i stratami.
Tak, jeśli jego stan techniczny jest dobry i znana jest historia eksploatacji.
Silnik, hydrostat, heder, młocarnię, separację, sita, pasy, łańcuchy, przenośniki, sieczkarnię, hydraulikę i elektronikę.
Nie ma jednej granicy. Ważniejsze są sposób eksploatacji, historia serwisowa i rzeczywisty stan podzespołów.
Pokazują czas, przez jaki pracował układ omłotowy, co może lepiej odzwierciedlać intensywność zbioru niż same godziny silnika.
Tak. Heder jest kosztownym i intensywnie pracującym zespołem.
Na kosę, motowidła, ślimak, podłogę, napędy, łożyska i luzy.
Podczas jazdy próbnej należy zwrócić uwagę na płynność pracy, reakcję i ewentualne wycieki.
Pojedynczy pas może nie być dużym kosztem, ale wymiana wielu elementów jednocześnie może istotnie zwiększyć koszt przygotowania maszyny.
Tak, jeśli osiągną nadmierne wydłużenie lub zużycie.
To duża zaleta, ponieważ pozwala lepiej ocenić sposób eksploatacji i zakres wcześniejszych napraw.
Potencjalnie bardzo kosztowne mogą być silnik, hydrostat, układ omłotowy, elektronika i większe zespoły napędowe.
Tak, jeśli jest w dobrym stanie i nadal dostępne są do niego części oraz serwis.
Decyzję należy oprzeć na stanie technicznym, wydajności potrzebnej w gospodarstwie, dostępności części i budżecie serwisowym.
Należy wykonać pełny przegląd silnika, filtrów, napędów, łożysk, hedera, młocarni, układu czyszczącego, sieczkarni i elektroniki.
Przy intensywnych żniwach regularne czyszczenie jest bardzo ważne, szczególnie wokół silnika, chłodnic i elementów narażonych na nagromadzenie suchej słomy.
Najlepiej po dokładnym oczyszczeniu, konserwacji i przeglądzie, w suchym i zadaszonym miejscu.
Najważniejsze są wydajność, typ omłotu, heder, dostępność części, koszty serwisu, stan techniczny i dopasowanie do gospodarstwa.
Najlepszy będzie model, który pozwala zebrać cały areał w optymalnym terminie bez ponoszenia niepotrzebnie wysokich kosztów inwestycji i utrzymania.
Odpowiednio dobrany kombajn zbożowy może znacząco poprawić organizację żniw i ograniczyć ryzyko strat wynikających z opóźnionego zbioru. Najważniejsza nie jest jednak sama moc silnika czy szerokość hedera, lecz wydajność całego systemu.
Heder, układ omłotowy, separacja, czyszczenie, zbiornik ziarna, rozładunek i transport muszą ze sobą współpracować.
Przy zakupie warto więc analizować nie tylko dane katalogowe, ale również rzeczywiste warunki gospodarstwa: areał, plony, długość pól, strukturę upraw i dostępne środki transportowe.
W przypadku używanego kombajnu zbożowego szczególną uwagę należy zwrócić na stan hedera, napędów, elementów młocarni, przenośników, hydrostatu, sieczkarni oraz elektroniki.
Niezależnie od tego, czy potrzebny jest kombajn klawiszowy, rotorowy, hybrydowy, używany kombajn z hederem czy wysokowydajna maszyna do dużego gospodarstwa, podstawą właściwego wyboru pozostaje dopasowanie wydajności do realnych potrzeb.
Zapoznaj się z dostępnymi kombajnami zbożowymi i porównaj typ układu młócącego, moc, szerokość hedera, pojemność zbiornika, wyposażenie oraz stan techniczny. Dobrze dobrany kombajn pozwala wykorzystać krótkie okno żniwne, zachować wysoką jakość ziarna i ograniczyć straty podczas zbioru.
Używamy niezbędnych plików cookies do prawidłowego działania serwisu. Za Twoją zgodą możemy także korzystać z cookies funkcjonalnych, analitycznych i marketingowych.